Mijn moeder kreeg mij op mijn 17e en gaf mij op.
Toen ik 20 was, vond ik haar eindelijk, met een hart dat raasde van hoop.
Maar toen ik voor haar stond, zag ze er doodsbang uit.
“Vergeet me!” fluisterde ze scherp. “Mijn man is machtig, en hij zou me verlaten als hij van jou wist.”
Haar woorden voelden als een mes. Ik wilde schreeuwen, haar smeken om van me te houden.
Maar in plaats daarvan knikte ik en liep weg, met een stilte die je van binnenuit kapotmaakt.
Een jaar lang heb ik geprobeerd om verder te gaan en de pijn te verbergen.
Toen, op een regenachtige avond, werd er op mijn deur geklopt.
LEES VERDER OP DE VOLGENDE PAGINAĀ š„°š
