De gasten glimlachten en schudden hun hoofd. David wuifde afwijzend met zijn hand.
“Doe geen moeite. Ga zitten en kijk eens goed.”
Emma’s lippen vormden een zachte glimlach.
“Natuurlijk,” antwoordde ze.
Ze bleef nog een paar minuten, luisterend, knikkend en lachend op de juiste momenten. En toen ze vond dat het tijd was, stond ze op.
“Het spijt me,” zei ze zachtjes.
Ze keek elke gast aan. “Ik moet even weg.”
David keek haar nauwelijks aan.
“Wacht niet langer.”
Ze antwoordde niet. Ze liep rustig naar de keuken, pakte haar tas en stapte door de achterdeur de koele avondlucht in. Haar auto stond al klaar, met de koffer die ze een paar dagen eerder in de kofferbak had verstopt. Ze stapte in, startte de motor en reed weg – het huis, het avondeten en de man die jarenlang had geprobeerd haar te breken, achterlatend.
Pas nadat de gasten waren vertrokken, bijna een uur later, merkte David dat er iets mis was. Hij sjokte naar de keuken en riep Emma. Eerst dacht hij dat ze boven zat te mokken, zoals ze vaak deed. Maar toen hij naar boven liep, naar de slaapkamer, kreeg hij rillingen bij de aanblik.
Haar kant van de kast was half leeg. De sieradenlade stond open en liet alleen goedkope snuisterijen achter. De aktetas met belangrijke documenten was verdwenen.
“Emma?” Haar stem brak, maar er kwam geen antwoord.
Hij rende naar beneden en controleerde de garage. Haar auto was weg.
Voor het eerst in jaren voelde David een koude angst in zijn botten kruipen. Hij draaide haar nummer, maar kreeg meteen haar voicemail. Hij sms’te: Waar ben je? Kom meteen terug. Er werd niet opgenomen.
In de stilte van het huis speelde hij de avond in gedachten af. De kalme manier waarop ze het avondeten serveerde. De glimlach die ze hem gaf toen hij haar vernederde. De beleefde manier waarop ze zich verontschuldigde. Met groeiende afschuw besefte hij dat haar stilte nooit een teken van zwakte was geweest – het was een waarschuwing die hij negeerde.
LEES VERDER OP DE VOLGENDE PAGINA 🥰💕
