testament van verloofde. We hebben alleen de hand van de dame nodig om over de pagina te bewegen. Als zij dat niet kan, nou…’ Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘Ik kan haar begeleiden.’
‘Ze is boven,’ zei Sienna. “De deur zat vast. Tyler werkt eraan.”
Ze beklommen de trap.
Logan wist dat hij de deur niet voor altijd op slot kon houden. Als Tyler er hard genoeg op sloeg, zou het versplinteren. Dus net toen Tyler zijn gewicht ertegenaan wierp, ontgrendelde Logan het.
Door het plotselinge geven strompelde Tyler naar binnen en belandde bijna aan het voeteneinde van het bed.
Helen werd wakker met een kleine kreet, met grote en verwarde ogen.
“W-wie is daar?” fluisterde ze.
‘Sorry voor het lawaai, Helen,’ zei Sienna met een vals lieve stem. “We hebben een vriend meegenomen. Hij is hier voor wat papierwerk voor Logan.’
“Waar is mijn zoon?” vroeg Helen, terwijl ze zichzelf overeind probeerde te duwen. Haar armen trilden.
‘Logan heeft ons gevraagd dit af te handelen terwijl hij in Singapore is,’ loog Sienna gladjes. “Het is slechts een kleine formaliteit voor het bedrijf om alles voor hem te beschermen. Het duurt maar een minuut.’
‘Nee,’ zei Helen, het woord bijna een ademtocht. ‘Ik teken niets zonder mijn zoon.’
Wallace deed een stap naar voren en haalde een vulpen tevoorschijn. ‘Mevrouw, het is heel eenvoudig. Als u niet tekent, kan uw zoon veel geld verliezen. Hou je van hem, Verdad? Je wilt het beste voor hem.’
Vanaf de console behaalde Logan een record op alle feeds. Video. Audio. Elk woord, elk gebaar.
Helen sloot haar ogen. “Ik zei nee.”
Het geduld verscheen in Sienna’s gezicht. Ze pakte Helens hand veel te hard vast en duwde de pen in haar stijve vingers.
‘Jij gaat tekenen, Helen,’ siste ze. “Op dit moment.”
‘S-stop,’ jammerde Helen.
‘Houd haar andere arm vast,’ beval Sienna. ‘Tyler, help me.’
Dat was de lijn.
Logan kon niet langer wachten.
Hij schakelde over naar de intercom voor het hele huis. Elke luidspreker in elke kamer was op dat circuit aangesloten. Hij haalde diep adem en sprak, terwijl hij alle woede die hij had ingeslikt in zijn stem liet opkomen.
‘Laat mijn moeder los, Sienna.’
Zijn stem rolde door het huis, diep en versterkt, alsof hij uit de muren zelf kwam.
Alle drie de mensen in de slaapkamer sprongen. Wallace liet zijn koffertje vallen. Tyler draaide zich met grote ogen om.
‘Hij is het,’ hijgde Tyler. ‘Hij is hier. Hij is nooit weggegaan.”
“Waar ben je, Logan?” schreeuwde Sienna en probeerde stoutmoedig te klinken, ook al trilden haar benen. ‘Kom naar buiten en zeg het in mijn gezicht.’
‘Ik hoef niet naar buiten te komen om je te zien,’ antwoordde Logan via de luidsprekers. “Ik zie alles. Jouw leugens. Jouw hebzucht. En jouw angst.”
Hij tikte op een commando. De lichten in de slaapkamer begonnen te flikkeren, niet gevaarlijk, maar snel genoeg om te ontregelen.
Wallace rende naar de deur. Net voordat hij het bereikte, sloot Logan het af van de console. De deur sloeg in zijn gezicht dicht.
“Laat mij eruit!” riep Wallace, terwijl hij op het hout bonkte. “Ik deed gewoon mijn werk. Ze hebben tegen mij gelogen!”
‘Niemand vertrekt voordat de politie arriveert,’ zei Logan kalm. ‘Ze zijn al onderweg. Je hebt vijf minuten.”
Sienna’s ogen schoten naar de kleine zwarte koepel in de hoek van het plafond – een camera die ze nog nooit had opgemerkt. Haar gezicht vertrok, niet van spijt, maar van pure woede.
‘Zoek hem,’ snauwde ze tegen Tyler. ‘Hij is ergens in huis. Als hij de politie belt, zijn we klaar. Vind hem.’
Tylers hand ging naar zijn zak. Het mes flitste één keer voordat hij naar het raam liep.
‘De serverruimte,’ mompelde hij. ‘Uit de keuken. Dat is waar hij zal zijn.’
Hij sloeg met een stoel het slot van het raam op de begane grond kapot, klom de regen in en rende naar de dienstingang.
Op de monitoren zag Logan hem aankomen.
Hij pakte het enige dat hij had, een cuchillo de cocina die hij uren geleden de kamer binnen had gebracht, en zette het op tafel. Hij keek er één keer naar en legde het toen weer neer.
Hij was niet van plan dit met wapens te bestrijden.
Hij zou ertegen vechten met het huis dat hij had gebouwd en elk grammetje kracht dat hij nog had.
Marmer en blauwe plekken
Tyler stormde door de achterdeur de keuken binnen, doorweekt en zwaar ademend. De lichten daar gingen uit toen Logan ze uitschakelde via de console. Alleen bliksemflitsen van de storm buiten verlichtten de toonbanken en roestvrijstalen apparaten.
“Logan!” schreeuwde Tyler terwijl hij langzaam tussen het eiland en de koelkast bewoog. ‘Kom op, kerel. Laten we gewoon praten. We kunnen een deal sluiten.”
Logan bleef zwijgend achter het eiland staan.
‘Als je naar buiten komt en ons de ondertekende papieren geeft, lopen we weg. Jij blijft gezelschap, wij nemen een klein stukje en verdwijnen. Niemand raakt gewond,’ riep Tyler met trillende stem.
Logan pakte een glazen fles olijfolie en gooide die in de verste hoek van de kamer.
De fles viel tegen de tegel. Tyler draaide zich om en stormde met opgeheven mes naar het geluid toe.
In die fractie van een seconde bewoog Logan.
Hij pakte Tyler vanaf de zijkant aan en duwde hem met een zware klap tegen de koelkast. Door de klap werd de lucht uit hen beiden geslagen. Tyler zwaaide blindelings en zijn vuist raakte Logans wang hard genoeg om zijn zicht te vervagen.
Witte pijn explodeerde langs Logans gezicht. Hij proefde metaal. Warmte gleed langs zijn huid naar beneden via een ondiepe snee bij zijn wenkbrauw.
“Jij”
