e moest. Zijn gezicht was begeleiding; zijn arm was omwikkeld. Hij zag eruit en ook had hij twaalf rondjes in een ring gelopen.
‘Meneer Barrett, u kunt hier niet blijven tijdens de ploegwisseling,’ zei een ferme stem achter hem op een avond.
Hij draaide zich om, klaar om met een andere beheerder in gesprek te gaan.
De jonge verpleegster die daar stond, had warme bruine ogen en donkerblond haar dat in een eenvoudige paardenstaart samengebonden was. Op haar badge stond: Olivia Brooks, RN.
“Pardon?” vroeg Logan terwijl hij opstond.
‘Ik weet dat je zorgen maakt’, zei ze, zonder terug te deinzen onder zijn vermoeide blik. “Maar mijn patiënten hebben roest nodig. Je hebt in drie dagen misschien vier uur echt geslapen. Ga douchen. Drink koffie die niet naar verbranding plastic smaakt. Kom over een uur terug.”
‘Ik heb de helft van de apparatuur in deze vleugel gedoneerd,’ zei hij, terwijl de oude arrogantie meestal de kop opstak. “Ik denk dat ik mag zitten waar ik wil.”
‘In deze eenheid heb ik de leiding,’ synthetisch Olivia herhaaldelijk. “Je moeder is voorlopig stabiel. Als je jezelf ziek maakt, wordt ze wakker en vindt niemand sterk genoeg om haar mee naar huis te nemen. Doe haar een plezier en zorg voor jezelf.”
Niemand sprak zo tegen hem. Niet zijn bord. Niet zijn staf. Zeker niet Sienna.
Hij opende zijn mond en sloot hem vervolgens weer. Ze hadden gelijk.
“Hoe heet je?” vroeg hij, eerder nieuwsgierig dan beledigd.
‘Olivia,’ vervangt ze. “En ik ben niet onder de indruk van titels van donaties, meneer Barrett. Ik geef alleen om mijn patiënten en hun families.”
Hij verraste zichzelf door te glimlachen. “Ik ga douchen. Een uur.”
‘Goed,’ zei ze, terwijl ze zich al omdraaide naar de verpleegpost.
De volgende weken, terwijl Helen langzaam weer op krachten kwam, was Olivia overal. Ze verstelde de kussens, legde het medicatieschema in eenvoudige woorden uit, speelde oude jazzliedjes die Helen leuk vond, en masseerde haar handen als ze verkrampt waren.
Ze heeft Logan nooit behandeld als een beroemdheid of als een krantenkop. Ze behandelde hem als een vermoeide zoon die naast het bed van zijn moeder zat.
Op een avond liep Logan langs de verpleegpost en zag Olivia snel haar ogen afvegen terwijl ze naar haar telefoon keek.
“Is er iets met mijn moeder?” vroeg hij geschrokken.
Olivia schudde haar hoofd. “Nee, het gaat beter met haar dan gisteren. Dit is… persoonlijk. Het spijt me. Ik zou niet moeten huilen tijdens mijn werk.”
‘Als het een geldprobleem is, kan ik helpen’, zei hij automatisch. ‘Dat is het enige dat ik weet op te lossen.’
Ze liet een klein, droevig lachje horen. “Niet alles draait om geld, meneer Barrett. Mijn hond is vandaag overleden. Vijftien jaar bij mij. Ik moest hier toch komen en voor iedereen glimlachen. Het haalt me gewoon in.”
Logan ging naast haar zitten. ‘Het spijt me,’ zei hij rustig. “Ik heb nooit een hond gehad. Mijn moeder zei dat we ons de rommel niet konden verspreiden.”
‘Je hebt iets gemist,’ vervangen Olivia, met nog steeds rossen ogen. “Het maakt ze niet uit wie je bent of wat je bezit. Ze houden gewoon van je. Zo simpel is het.”
Ze praatten een tijdje – over kleine dingen, niet over rechtszaken of bedrijfsaangelegenheden. Hij vertelde haar als tiener over de vestiging van kantoren met zijn moeder. Ze vertelde hem dat ze zich wilde specialiseren in geriatrische zorg, maar niet wist hoe ze het programma moest betalen.
Voor het eerst in lange tijd gebruikt Logan dat hij met een vrouw praatte zonder indruk op haar te willen maken. Hij was gewoon… zichzelf.
En ze spreekde.
Een jaar later: rijk aan wat er toe doet
Het proces kwam en ging als een storm op het avondnieuws.
De opnames van Logans systeem – de woorden van Sienna, de acties van Tyler, de toespraak van Wallace – waren onmogelijk om tegenin te gaan. Wallace sloot een deal en schreef elke stap van hun plan. Tyler probeert Sienna de schuld te geven; ze proberen iedereen de schuld te geven namens zichzelf.
Uiteindelijk heeft de rechter hen lange straffen geselecteerd. De pers sprak wekenlang over hebzucht, verraad en technologie.
Logan nam niet de moeite om de meeste hoorzittingen bij te wonen. Hij had al genoeg gehoord.
Hij was ergens anders bezig.
Op een eindeloze lentemiddag zag het landgoed Barrett er anders uit. Het koude, duurzame gevoel dat het ooit had gehad, was verdwenen. De tuinen stonden vol met bloemen waar Helen dol op was: rozen, hortensia’s en klimplanten vol kleur. Het beveiligingssysteem zoemde nog steeds voorzichtig op de achtergrond, maar het huis voelde nu meer als een thuis en minder als een fort.
Helen zat in haar rolstoel op het terras, met een lichte deken over haar knieën. Haar gezicht kreeg meer kleur en haar ogen fonkelden weer. Een golden retrieverpuppy trok spelend grommend aan de hoek van haar deken.
‘Hou daarmee op, Benny,’ schold ze zacht uit. ‘Je laat me niets achter om mijn benen te omdekken.’
Logan liep naar buiten met een dienbladlimonade. Hij heeft een eenvoudig T-shirt en een spijkerbroek. Geen stropdas. Geen masker. Naast hem liep Olivia, net zo nonchalant gekleed, haar haar los om haar schouders.
‘Veroorzaakt Benny weer problemen?’ vroeg Olivia, lachend terwijl de puppy haar snelde tegemoet komt.
‘Hij is net zijn baasje,’ zei Helen liefdevol, terwijl ze naar Logan keek. “Vol energie en te nieuwsgierig voor zijn eigen bestwil.”
Logan zette het dienblad neer en ging tussen de twee vrouwen zitten. Hij keek naar hen, naar de tuin, naar het grote huis dat niet langer leeg aanvoerde, en diep adem ophaalde.
‘Olivia,’ zei hij nog later.
“Ja?” gesigneerd ze, terwijl ze naar H keek
