De schoolkantine van Lincoln High School in Chicago was gevuld met gepraat, terwijl leerlingen zich verdrongen voor hun ochtendborrel en bagels. Onder hen was Marcus Johnson, een zestienjarige nieuwkomer uit Atlanta. Marcus was lang, slank en straalde een zelfverzekerde, rustige uitstraling uit. Hij was bij zijn tante ingetrokken nadat zijn moeder een veeleisende baan als verpleegkundige had aangenomen, waardoor ze het hele land door moest reizen. Hoewel het wisselen van school voor Marcus geen onbekende was, wist hij maar al te goed dat ‘de nieuweling’ zijn vaak betekende dat je de verkeerde aandacht trok.
Met een pak melk en een klein ontbijtbroodje op zijn dienblad liep Marcus door de drukke cafetaria toen een stem de stilte doorbrak.
“Nou, nou, kijk eens wie daar is – de nieuwe jongen,” sneerde Tyler Brooks, een beruchte onruststoker die erom bekendstond iedereen te pesten die niet aan zijn idee van “cool” voldeed. Geflankeerd door twee vrienden liep Tyler op Marcus af met een dampende kop koffie in zijn hand.
Marcus liep door en besloot niet in te gaan op de vraag. Maar Tyler was niet het type om te negeren. Toen Marcus een tafeltje in de buurt bereikte, stapte Tyler voor hem en blokkeerde zijn doorgang.
“Denk je dat je hier zomaar binnen kunt lopen alsof het van jou is? Nee hoor. Wij hebben hier de touwtjes in handen,” spotte Tyler, terwijl zijn vrienden achter hem grinnikten.
Marcus’ kalme bruine ogen ontmoetten die van Tyler, maar hij zei geen woord. Die stilte maakte Tyler alleen maar woedender. Toen, in een flits bedoeld om hem te schamen, gooide Tyler de koffiebeker om en goot die over Marcus’ shirt.
De kamer viel even stil. Er braken kreten uit. Studenten staarden, onzeker of ze moesten lachen of wegkijken. De hete vloeistof drong door Marcus’ kleren heen en druppelde op de vloer onder hem.
“Welkom op Lincoln High, nieuweling,” zei Tyler met een grijns, terwijl hij de lege beker opzij gooide.
Marcus balde zijn vuisten en voelde de brandende pijn op zijn borst. Elk instinct schreeuwde hem om wraak te nemen, maar jarenlange discipline hield hem tegen. Acht jaar taekwondotraining had hem meer geleerd dan alleen vechten. Hij had een zwarte band, een regionaal kampioen. En bovenal had zijn coach hem één les ingeprent: taekwondo is voor zelfverdediging, nooit voor wéét.
Hij haalde diep adem, veegde zijn shirt af en liep weg – stil, maar van binnen brandend.
Terwijl hij de cafetaria verliet, schoot er één gedachte door zijn hoofd: dit is nog niet het einde.
LEES VERDER OP DE VOLGENDE PAGINA 🥰💕
