Er was niets in zijn huis dat van mij was, behalve wat kleren en een oud kussen, waar ik altijd op sliep.
Terwijl ik mijn koffer de deur uit sleepte, gooide Héctor sarcastisch een kussen naar me: “Neem het mee en was het. Ik weet zeker dat het uit elkaar valt.” Met pijn in het hart greep ik het kussen vast. Het was echt oud; de hoes was vervaagd, gelig en gescheurd.
Het was een kussen dat ik had meegenomen uit het huis van mijn moeder in een klein stadje in Oaxaca, waar ik studeerde. Ik heb het bewaard toen ik met zijn vrouw trouwde, omdat ik moeite had om zonder te slapen.
Hij klaagde vaak, maar ik hield haar tegen. Ik verliet zwijgend dat huis.
Ik ging terug naar mijn gehuurde kamer en zat verbijsterd naar het kussen te staren. Nadenkend over zijn sarcastische woorden, besloot ik de kussensloop eraf te halen om hem te wassen, in ieder geval om hem schoon te maken en zo die nacht rustig te kunnen slapen, zonder pijnlijke herinneringen.
Toen ik de kussensloop openritste, voelde ik iets vreemds. In de zachte, katoenen stof zat iets bobbeligs. Ik reikte erin en verstijfde. Het was een klein papieren pakketje, zorgvuldig verpakt in een nylon zakje.
Ik opende het met trillende handen. Er zat een stapel biljetten van 500 peso in en een in vieren gevouwen vel papier.
Ik opende de kaart. Het vertrouwde, trillende, onzekere handschrift van mijn moeder verscheen: “Kind, dit is het geld dat ik voor je heb gespaard voor noodgevallen. Ik heb het in je kussen verstopt omdat ik bang was dat je te trots zou zijn om het aan te nemen. Wat er ook gebeurt, lijd niet voor een man, mijn liefste. Ik hou van je.”
De beste geboorteschool
Mijn tranen stroomden op het vergeelde papier. Ik herinnerde me dat mijn moeder me op mijn trouwdag een kussen had gegeven en had gezegd dat het heel zacht was, zodat ik goed kon slapen.
