Ik lachte en zei: “Je wordt oud, mam, het is vreemd om erover na te denken. Hector en ik zullen gelukkig zijn.”
Mama glimlachte alleen maar, met een afwezige, verdrietige blik in haar ogen. Ik drukte het kussen tegen mijn borst en had het gevoel dat ze naast me zat, mijn haar streelde en me troostte.
Het bleek dat ze altijd al wist hoeveel haar dochter zou lijden als ze de verkeerde man zou kiezen. Het bleek dat ze een plan B voor me had; geen rijk plan, maar wel een plan dat me voor wanhoop zou behoeden.
Die nacht lag ik op het harde bed in mijn kleine huurkamer, met mijn kussen tegen mijn borst geklemd, terwijl mijn tranen de kussensloop doorweekten.
Maar deze keer huilde ik niet om Hector. Ik huilde omdat ik van mijn moeder hield.
Ik huilde omdat ik blij was dat ik in ieder geval nog een plek had waar ik naar terug kon keren, een moeder die van mij hield en een grote wereld die op mij wachtte.
De volgende ochtend werd ik vroeg wakker, vouwde mijn kussen zorgvuldig op en pakte het in mijn koffer. Ik nam mezelf voor een kleinere kamer te huren, dichter bij mijn werk.
Bevallingscursussen
Ik ga mijn moeder meer geld sturen en een leven leiden waarin ik niet hoef te bibberen van de kou of te wachten op een onverschillig sms’je.
Ik glimlachte naar mezelf in de spiegel.
Deze vrouw met gezwollen ogen zal vanaf nu voor zichzelf leven, voor haar bejaarde moeder die thuis woont en voor alle onvoltooide dromen uit haar jeugd.
Dat huwelijk, dat oude kussen, die glimlach… het was allemaal slechts het einde van een triest hoofdstuk. En wat mijn leven betreft, waren er nog veel nieuwe pagina’s te schrijven met mijn eigen, volhardende handen.
