Terwijl ze hen naar binnen begeleidden, viel Harrie direct een last van de schouders. De sfeer was onveranderd: overal waar je keek stonden prachtige, unieke objecten. Een antieke paspop in de hoek, een verzameling kristallen glazen op een robuuste kloostertafel en muren vol kunst die op rommelmarkten gevonden leek, maar hier als een museumstuk hing.
Trees keek haar ogen uit. Ze herkende de filosofie van ‘De Lege Knip’, maar dan verheven tot een kunstvorm. “Het is net een schatkamer,” fluisterde ze tegen Sally, die met een glimlach zag hoe Lotte voorzichtig aan een koperen belletje op de balie voelde.
“Kom verder,” nodigde Josiane hen uit richting de lounge, waar het vuur in de haard al knisperde. “Eerst een drankje om de reis te vergeten. We hebben de kamers klaarstaan, en vanavond… vanavond laten we jullie zien wat ‘De Vondst’ werkelijk betekent bij het diner.”
De overgang van de lange autorit naar de geborgenheid van ‘La Trouvaille’ had niet beter gekund. De zware koffers waren naar boven gebracht en de eerste indrukken van de kamers lieten een blijvende glimlach achter.
Toen Harrie en Trees hun kamer binnenstapten, bleef Trees stokstijf bij de drempel staan. Haar ogen werden groot en een vrolijke lach ontsnapte aan haar lippen. “Moet je eens zien, Harrie! Een engelenhemel!”
Boven het grote bed hing een prachtig gedrapeerde hemel van zacht, roomwit linnen, afgezet met fijn kant dat ze in geen jaren had gezien. Het gaf de ruimte een koninklijke, bijna gewijde uitstraling. Harrie genoot van haar reactie; hij had deze kamer met voorbedachte rade gereserveerd. “Mooi hè?” zei hij terwijl hij haar hand pakte. “Dat is voor een paar nachten hemels slapen. Dat hebben we na al die drukte wel verdiend.”
Ook Sally en Lotte waren in hun nopjes. Hun kamer was ingericht met een eclectische mix van donkerhouten meubels, kleurrijke kussens en sfeervolle lampen die een warm, goudgeel licht verspreidden. Het deed hen onmiddellijk denken aan de gezelligheid van De Lege Knip, maar dan met de luxe van een Ardense herberg. Voor Sally was het een enorme opluchting; de kamer voelde veilig en vertrouwd, precies wat ze nodig had om fysiek en mentaal aan te sterken.
Een half uur later was het viertal weer beneden in de veranda, een gemeenschappelijke ruimte. Het knisperende haardvuur wierp dansende schaduwen op de muren vol curiosa. Josiane had een plateau met lokale lekkernijen en wat drinken klaargezet.
Lotte zat met opgetrokken knieën in een diepe fauteuil, terwijl Sally eindelijk de spanning uit haar schouders voelde wegvloeien. Harrie en Trees proostten op hun eerste avond over de grens. De wereld van de advocaten, de zorgen om het Slot en de drukte van de kringloopwinkel leken hier, midden in de Ardense bossen, mijlenver weg. De enige taak die hen nog restte, was wachten op het verrassingsdiner dat Jérémy in de keuken aan het voorbereiden was.
Het diner in ‘La Trouvaille’ was geen gewone maaltijd; het was een ware belevenis. Toen het viertal de eetkamer binnenkwam, viel hun mond open van verbazing. Jérémy en Josiane hadden de woorden van Harrie duidelijk ter harte genomen.
Toen de groep die eerste avond de eetkamer binnenkwam, was de grote eikenhouten tafel niet zomaar gedekt. Het thema van die dag was een eerbetoon aan de “bibliotheek en de wereld van de letters”, speciaal voor Trees.
In het midden van de tafel lag geen bloemstuk, maar een compositie van zorgvuldig gestapelde, antieke boeken met linnen banden, waarvan de geur van oud papier zich mengde met de aroma’s uit de keuken. Tussen de borden door lagen loden zetletters verspreid, die samen subtiel de namen van het gezelschap vormden. De menukaart was met de hand gekalligrafeerd op een stuk vergeeld perkament, vastgezet met een koperen boekenlegger.
“Harrie, kijk nou,” fluisterde Trees, terwijl ze haar vingers over de rug van een oud boek liet glijden. “Het voelt alsof ik weer even terug ben in mijn oude domein, maar dan met de luxe van deze prachtige plek.”
Josiane serveerde die avond gerechten die pasten bij het ‘klassieke’ thema:
Voorgerecht: Een heldere bouillon, puur en eerlijk, geserveerd in diepe porseleinen borden met een gouden randje, zoals je die vroeger in statige herenhuizen zag.
Hoofdgerecht: Een klassieke Ardense stoofpot van lokaal rundvlees, die urenlang had gesudderd, geserveerd met zilveren opscheplepels die Harrie deden denken aan de topstukken die ze soms in De Knip binnenkregen.
Dessert: Een ‘geheim van de bibliothecaris’ — een luchtige mousse met een vleugje honing en amandelen, gepresenteerd in glazen die eruitzagen als antieke inktpotjes.
De aandacht voor detail zorgde ervoor dat het gesprek aan tafel als vanzelf over Trees’ tijd in de bibliotheek ging. Ze vertelde honderduit over de rust van de boeken en de geur van de archieven, terwijl Sally en Lotte ademloos luisterden. De spanning van de reis en de zorgen van de afgelopen weken werden voor even overstemd door de warme herinneringen die door de tafelschikking naar boven werden gehaald.
