— Wat bedoel je?
— Ze wil dat jij je gedraagt als een lid van de familie? Prima. Familie betekent niet alleen rechten, maar ook plichten. Wederzijds. Hulp is geen bodemloze put waar je eindeloos geld in kunt gooien zonder te tellen. Hulp in een echte familie is verantwoordelijkheid. Aan beide kanten.
Hij stond op, liep de kamer in en kwam terug met een laptop. Hij zette die op tafel en opende een leeg tekstdocument.
— Ze wil geld? Dan krijgt ze het. Alles. We gaan geen bruiloft houden, we trouwen gewoon op papier. Maar dit wordt geen cadeau. Dit wordt een schuld. Vastgelegd. Met duidelijke terugbetalingsvoorwaarden. Met rente, zodat je zus niet denkt dat dit weer gratis geld is.
Darja keek naar het lege witte scherm, en haar lippen trokken langzaam in een glimlach waar Andrej zich een beetje ongemakkelijk bij voelde.
— En weet je wat het belangrijkste punt in dat contract wordt? — ging hij verder, terwijl hij haar recht aankeek. — Een borg. Een garant voor de terugbetaling. Als Irina Petrovna zich zó bekommert om Sveta en zó gelooft in familiebanden, laat ze haar geloof dan bewijzen. Met haar eigen bezit. We zijn toch één familie, nietwaar? We helpen elkaar — maar we zijn ook verantwoordelijk voor elkaar.
De volgende dag, precies op hetzelfde tijdstip, stond Darja opnieuw op de drempel van het appartement van haar moeder. Dit keer zonder taart en champagne. Ze had alleen haar gewone tas bij zich, en daarin een dun mapje met documenten. Ze belde niet aan, maar deed de deur open met haar sleutel. In de keuken, alsof ze op een gevechtspost stonden, wachtten ze haar al op.
Aan tafel zat Irina Petrovna, rechtop als een snaar, en naast haar Svetlana. Haar oudere zus zag er precies zo uit als een “ongelukkig slachtoffer van omstandigheden” eruit hoort te zien: licht gezwollen ogen, hangende schouders, in haar handen een kop kamillethee. Toen ze Darja zagen binnenkomen, verstarden ze allebei; op hun gezichten stond een zorgvuldig ingestudeerde verwachting. Ze wachtten op capitulatie.
Darja liep zwijgend de keuken in, deed haar lichte mantel uit en hing die over de rugleuning van een stoel. Ze ging niet zitten. Ze bleef staan en keek hen allebei aan met een kalme, bijna onderzoekende blik. Ze liet de stilte in de lucht hangen, voelde hoe de spanning in haar moeder en zus opliep — ze begrepen niet waarom ze niet begon te boeten en om vergeving te smeken.
— Mam, je had gelijk, — zei ze uiteindelijk. Haar stem was vlak en stevig, zonder de minste hint van de schok van gisteren.
Irina Petrovna zuchtte tevreden; haar strakke houding verzachtte een beetje. Op Svetlana’s gezicht flitste een schaduw van triomf, die ze meteen probeerde te verbergen achter haar masker van lijden. De overwinning was van hen. De jongste dochter was, zoals verwacht, weer bij zinnen gekomen en klaar om haar plicht te doen.
— Familie is het belangrijkste, — vervolgde Darja, terwijl ze langzaam knikte, alsof ze met haar eigen gedachte instemde. — Ik heb met mijn verloofde gesproken. We gaan geen bruiloft vieren. We tekenen gewoon met z’n tweeën, zonder gasten en zonder restaurant. Al het geld dat we hebben gespaard, geef ik aan Sveta.
Svetlana slaakte een kreetje en drukte haar hand tegen haar borst.
— Dasjenka! Ik wist het! Ik wist dat je ons niet zou laten zitten! Dank je wel!
Irina Petrovna keek naar haar jongste dochter als een strenge maar rechtvaardige veldheer die de capitulatie van een vijandelijk leger aanneemt. Ze had gewonnen. Ze had haar gedwongen de juiste keuze te maken.
— Maar onder één voorwaarde, — voegde Darja toe, en de blije glimlachen op de gezichten van moeder en zus verstarden meteen. Ze opende haar tas en haalde datzelfde mapje tevoorschijn. Ze legde het op tafel en sloeg het open. Binnenin lagen een paar netjes geprinte vellen.
— Wat is dat? — vroeg Irina Petrovna wantrouwig…
— Dit is een contract, — legde Darja kalm uit terwijl ze de papieren dichter naar het midden van de tafel schoof. — Het heet: “Familiale leenovereenkomst”.
