In 1979 adopteerde hij negen kleine zwarte meisjes die niemand wilde. 46 jaar later is er iets van hen geworden dat je sprakeloos zal maken…

Hoofdstuk 3: Een gezin dat niemand had gepland

De volgende dag ondertekende Richard de papieren.

In slechts een paar weken tijd veranderde zijn leven drastisch.

Hij verkocht zijn vrachtwagen, zegde zijn vaste baan op voor twee slechtbetaalde baantjes en transformeerde zijn huis tot een  provisorisch toevluchtsoord voor baby’s . Hij bouwde negen wiegjes met de hand. Hij leerde haar vlechten, slaapliedjes zingen en luiers verwisselen aan de lopende band.

Elke dag was een beproeving. Elke nacht chaos. Hij sliep drie uur per nacht, at staand, vaak met restjes babyvoeding.

Maar beetje bij beetje  kwam het leven weer op gang .