Hoofdstuk 4: De leerjaren
De meisjes werden groter.
Daar was Sarah , de eerste die liep, altijd nieuwsgierig.
Naomi , de ondeugende, die haar sokken in boeken verstopte.
Leah , zacht als zijde, die duizend vragen stelde over de sterren.
Grace , de ontluikende kunstenares, die op de muren tekende.
Dina , de stille, die meer observeerde dan ze sprak.
Hope , de waaghals, de meubelklimmer.
Rachel , de rationele, die de spelletjes organiseerde.
Faith , de emotionele, die huilde om een gevallen blad.
En Joy , de jongste, die lachte vanaf het moment dat ze wakker werd.
Richard zag hen niet als “zwarte kinderen” of als “zijn geadopteerde dochters”. Hij zag hen simpelweg als zijn dochters .
Op school werden ze vaak geconfronteerd met starende blikken, vragen en spot:
“Is dat echt je vader?”
“Waarom is hij blank?”
“Is dat je oppas?”
Maar ze hielden vol. Want thuis hadden ze een vader die meer dan wat ook in hen geloofde.
