2. Overmatige controle, weigering van autonomie
Een ouder die zijn kind keuzes wil opleggen (op professioneel, romantisch, academisch vlak, qua geloof, levensoriëntatie) zonder respect voor de vrije wil, of die voortdurend psychologische druk uitoefent om het kind te laten voldoen aan diens verwachtingen, verzwakt de band.
Als we niet tolereren dat een kind anders opgroeit dan we hadden gepland, of als we weigeren om het zijn eigen beslissingen te laten nemen, geven we impliciet de boodschap af: ‘je bent niet te vertrouwen’, ‘ik wil dat je blijft zoals ik je heb gemaakt’.
Deze dynamiek draagt bij aan wrok, de wens om ‘los te breken’, radicaal autonoom te worden, of zelfs de band volledig te verbreken om weer vrijheid te krijgen.
(Dit patroon is een kenmerk dat vaak wordt waargenomen in toxische ouderlijke relaties.)
