3. Stilte of weigering om een dialoog aan te gaan, een gesloten geest voor conflicten
Wanneer er conflicten ontstaan – zoals onvermijdelijk is in elke familierelatie – en de ouders de deur voor discussie sluiten:
door te weigeren gevoelige onderwerpen te bespreken,
door het conflict te ontvluchten, of
door te reageren met agressie of regelrechte afwijzing (bijvoorbeeld door het loutere feit dat het onderwerp ter sprake wordt gebracht, te bestraffen) —
…het kind voelt zich uiteindelijk ongehoord en machteloos. Als de dialoog na talloze pogingen steeds weer wordt geblokkeerd, kan het besluiten de banden te verbreken om verdere afwijzing te voorkomen.
Deze ‘muur van stilte’ wordt vaak aangehaald in de getuigenissen van volwassenen die met hun ouders hebben gebroken.
Waarom deze signalen worden ‘genegeerd’ – en hoe te reageren
Omdat ze subtiel zijn: het zijn niet altijd flagrante gewelddadige handelingen, maar herhaalde, geleidelijke mechanismen, vaak gerechtvaardigd met ‘het is voor je eigen bestwil’ of ‘ik hou van je, maar ik wil het beste voor je’.
Omdat sommige ouders het uiten van emoties, het geven van volledige vrijheid of het tolereren van mislukkingen beschouwen als een teken van nalatigheid of een gebrek aan gezag.
Omdat conflicten ongemakkelijk zijn en het vermijden van confrontaties ‘vreedzamer’ lijkt.
Wat een ouder kan doen om de relatie te onderhouden:
De emoties van de ander herkennen , ook al begrijpen we ze niet of delen we ze niet (bijvoorbeeld: “Ik zie dat je boos/verdrietig bent, ik wil je begrijpen”).
Ruimte bieden voor keuze , erkennen dat het kind of de volwassene een eigen recht is, met eigen wensen en eigen empowerment.
Leren communiceren, ook als het pijn doet : conflicten accepteren, er niet voor weglopen, respectvol communiceren.
Toon nederigheid : erken uw fouten of beperkingen, vraag om vergeving wanneer nodig.
Op zoek naar ondersteuning (gezinstherapie, bemiddeling) om de implementatie van nieuwe manieren van omgaan met anderen te vergemakkelijken.
