Alyssa glimlachte even kort naar me. « Ze heeft het goed gedaan, » zei ze. « We hebben het rustig aan gedaan. »
‘Hm,’ antwoordde ik, omdat ik mijn stem niet vertrouwde.
Een paar weken eerder hadden we zo’n videodeurbel voor mijn moeder geïnstalleerd. Bewegingsgevoelig en met audio-opname. Het was vooral voor mijn gemoedsrust als ik op school was – wie er komt en gaat, wanneer pakketjes worden afgeleverd, dat soort dingen.
Die avond, toen Mark naar bed was gegaan, ging ik met een kop thee aan de eettafel zitten en opende de app.
Ik scrolde naar het filmpje van die middag en drukte op afspelen.
De video toonde het pad naar de voordeur, de poort en de veranda. Ik hoorde voetstappen op het grind, gevolgd door het gekraak van de poort. Hun figuren leken klein en vervormd door de lens.
Toen hoorde ik de stem van mijn moeder. Zacht. Trillerig.
‘Ik kan dit niet voor mijn dochter verzwijgen,’ fluisterde ze. ‘Ze verdient het om te weten wat je me verteld hebt.’
Mijn hart stond stil.
Er viel een stilte. Toen klonk Alyssa’s stem, zacht en kalm.
‘Je bent er nog niet klaar voor om het haar te vertellen,’ zei ze. ‘Ze zou wel eens slecht kunnen reageren. We moeten nog even wachten.’
Alle haartjes op mijn armen stonden rechtop.
Moeder weer, dit keer vastberaden. « Nee. Geen wachten meer. Ze verdient het om het te weten. Ze is mijn dochter. »
Ik hoorde Alyssa scherp en langzaam uitademen.
‘Ik zeg het je,’ zei ze, ‘dit kan alles veranderen.’
‘Het kan me niet schelen,’ fluisterde mama. ‘Ik vertel het haar zo wel.’
Het fragment eindigde daar.
Ik heb het drie keer opnieuw afgespeeld, in de hoop op context die nooit verscheen. Geen uitleg. Geen details. Alleen een vage dreiging die boven mijn hoofd hing: Dit zou alles kunnen veranderen.
Mijn lerarenbrein begon meteen essays te schrijven over de ergste scenario’s. Was Alyssa haar aan het manipuleren? Had mama iets ondertekend? Zette iemand haar onder druk over haar geld?
Ik heb nauwelijks geslapen. Mark werd een keer wakker en mompelde: « Alles goed? » en ik loog en zei: « Ja, ik zat gewoon na te denken over lesplannen. »
De daaropvolgende zondag hield ik de klok in de gaten tot het tijd was voor hun wandeling.
Ze kwamen precies op tijd terug. Ik stond in de woonkamer te doen alsof ik aan het stofzuigen was.
Mijn moeder zag er uitgeput uit. Alyssa keek me even aan alsof ze mijn stemming wilde peilen.
‘Is alles in orde?’ vroeg ik, luchtig en nonchalant.
Alyssa glimlachte – te snel, te stralend. ‘Natuurlijk,’ zei ze. ‘Ze heeft het geweldig gedaan. We hebben even op het bankje gezeten en—’
‘Eigenlijk,’ onderbrak ik haar, ‘waarom neem je de rest van de middag niet vrij? Ik blijf wel bij mama.’
Ze verstijfde even.
‘O,’ zei ze. ‘Weet je het zeker? Ik wilde haar was afmaken en—’
‘Ik heb het onder controle,’ zei ik. ‘Je hebt je enorm ingezet. Ga nu maar even rusten.’
Er flikkerde iets in haar gezichtsuitdrukking. Bezorgdheid? Schuldgevoel? Angst?
‘Oké,’ zei ze langzaam. ‘Als je het zeker weet.’
Ze pakte haar tas en liep naar de deur. Net voordat ze naar buiten stapte, draaide ze zich om en keek naar de gang waar de slaapkamer van haar moeder was, alsof ze iets wilde zeggen maar het niet kon.
‘Dag Margaret,’ riep ze.
De deur van moeder bleef dicht.
Ik deed de deur achter Alyssa dicht en op slot, meer om symbolische redenen dan voor de veiligheid.
Toen ging ik meteen naar mijn moeder.
Ze zat in haar fauteuil, haar handen in de zoom van haar trui gedraaid. Ze keek naar me op en probeerde een glimlach op haar gezicht te toveren. Het lukte niet.
‘Mam,’ zei ik zachtjes, terwijl ik tegenover haar op de salontafel ging zitten, ‘we moeten praten.’
Haar ogen vulden zich onmiddellijk met tranen. « Ach lieverd, » zei ze. « Ik had gehoopt… dit beter te doen. »
‘Er is dus wel degelijk iets aan de hand,’ zei ik. ‘Ik heb jou en Alyssa vorige week op de deurbelopname gehoord. Ik weet dat je iets voor me verzwijgt. En ik weet dat je zei dat ik het recht heb om het te weten.’
