Herbeleef het verleden steeds opnieuw.
Sommige ouders herhalen dezelfde ruzies en blijven stilstaan bij dezelfde spijtgevoelens. Deze gesprekken halen kinderen terug naar oude wonden, zonder hen de ruimte te geven om te helen.
Elke ontmoeting wordt een herlezing van het verleden in plaats van een delen van het heden. En geconfronteerd met deze herhaling, lijkt afstand soms de enige uitweg.
De excuses die nooit komen.
Uitspraken als “Ik heb mijn best gedaan” of “Zo is het niet gegaan” lijken misschien onschuldig, maar ze sluiten de deur voor dialoog.
Kinderen verwachten geen perfectie, alleen oprechte erkenning van wat ze voelden.
Een simpele “Het spijt me als ik je pijn heb gedaan” kan al genoeg zijn om jarenlange stilte te doorbreken .
Wanneer hun partner zich niet welkom voelt
Een koele blik, een subtiele opmerking, een overdreven nostalgische terugblik op “vroeger”… Deze gebaren, zelfs onvrijwillige, kunnen afstand creëren.
De kinderen kiezen er dan voor om hun huis te beschermen. Ze sluiten u niet buiten: ze proberen simpelweg hun stabiliteit te behouden.
Hun opvoedingsstijl corrigeren in het bijzijn van hun kinderen.
Zeggen: “Toen ik jou opvoedde, deed ik dat soort dingen niet” lijkt onschuldig, maar het ondermijnt hun zelfvertrouwen.
Ouders van nu willen steun, geen oordeel.
Als grootouders die grens overschrijden, wordt het bezoek een beproeving in plaats van een moment van plezier.
