Vrijgevigheid met voorwaarden
Helpen, geven, steunen: het is prachtig. Maar wanneer deze gebaren gepaard gaan met herinneringen als: “Na alles wat ik voor je heb gedaan…”, worden het onzichtbare ketenen.
Liefde hoort geen contract te zijn. Kinderen zullen altijd de voorkeur geven aan vrijheid boven emotionele afhankelijkheid.
Koester de herinnering, niet de persoon van vandaag.
Sommige ouders blijven praten tegen het kind dat ze hebben opgevoed, niet tegen de volwassene die het is geworden.
“Dat vond je geweldig!” “Je was zo grappig toen je klein was…” Deze lieve woordjes kunnen het kind er ook aan herinneren dat het niet meer wordt gezien voor wie het nu is.
Om de band te herstellen, moet je je eigen volwassen kind herontdekken, met zijn of haar leven, keuzes en wereld.
Een afstand ontstaan door een slecht geuite liefde.
Meestal willen noch ouders noch kinderen elkaar pijn doen. De ouders voelen verdriet; de kinderen hebben een essentiële behoefte aan lucht.
De weg naar verzoening loopt via luisteren, begrip en nieuwsgierigheid, niet via schuldgevoel.
Vraag hen niet waarom ze niet meer komen, maar hoe het echt met ze gaat.
Luister om te begrijpen, niet om te antwoorden.
En vergeet niet: ware liefde wordt soms niet gemeten aan de hand van constante nabijheid, maar aan het vermogen om ruimte te bieden zonder de band te verbreken.
