Sally keek Trees dankbaar aan. “Ik ben jullie zo verschrikkelijk dankbaar voor alles. Nu ik weer met Lotte herenigd ben, hoop ik dat we eindelijk weer vooruit kunnen kijken.”
Harrie, die tot dan toe rustig had geluisterd, nam het woord. “Ik merk dat de rust in mijn lijf eindelijk weer terugkeert. Ik moet eerlijk bekennen: de spanning was ook bij mij tot het kookpunt gestegen. Ik mag dan rustig lijken van buiten, maar van binnen was het een ander verhaal. Vroeger, bij financiële trubbels, had ik nooit zulke spanningen als in deze periode.”
Hij keek de kring rond en een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht. “Ik wil eigenlijk iets voorstellen. Wat zouden jullie ervan vinden als we met z’n vieren eens een weekje op vakantie gaan? Gewoon, even helemaal weg van alles.”
Bij Jannus thuis zit hij nog steeds in zijn favoriete stoel. De kamer was donker, op het blauwe stand-by lichtje van de televisie na. Hij dacht aan Gerda, die in haar eigen huis waarschijnlijk met dezelfde vragen zat. Jannus was een man van weinig woorden, maar de naam ‘Robert van der Velde’ bleef in zijn hoofd rondzingen. Hij wist dat de rust die ze nu voelden bedrieglijk kon zijn. Hij pakte zijn telefoon, twijfelde even, en legde hem toen weer weg. “Morgen,” mompelde hij tegen de lege kamer. “Morgen kijken we wie er echt veilig is.”
Piet had zijn planning voor zich liggen, maar zijn gedachten waren er niet bij. Hij had de gordijnen net iets strakker dichtgetrokken dan normaal. Als oudgediende wist hij dat wanneer een ‘kleine regionale speler’ als Van der Velde plotseling landelijk nieuws werd, de tentakels van zo’n organisatie vaak dieper reikten dan de FIOD kon bevroeden. Hij schonk zichzelf een glas water in en keek naar de telefoon. Hij was opgelucht voor Sally en Harrie, maar zijn instinct zei hem dat hij zijn ogen open moest houden.
De volgende ochtend aan de ontbijttafel op het Slot voelde de lucht een stuk lichter aan. Het voorstel van Harrie was blijven hangen. Lotte, die met haar negentien jaar de afgelopen tijd noodgedwongen razendsnel volwassen was geworden, keek op van haar koffie. De sporen van de stress rond haar studie en de angst om haar moeder waren nog in haar ogen te zien, maar het idee van een week weg deed haar zichtbaar goed.
“Ik hoef even geen collegezalen of headlines op mijn telefoon te zien,” zei Lotte vastberaden. “Gewoon even de wereld op pauze.”
De bestemming: Een toevluchtsoord in de Ardennen Ze hebben gekozen voor een ruim, robuust natuurstenen landhuis in de buurt van Waimes Het is een plek die Harrie nog kende uit zijn tijd als actieve ondernemer, een plek waar je de bewoonde wereld pas weer vindt als je er expliciet naar op zoek gaat.
