Geen stadse drukte of sociale verplichtingen. Het huis heeft een groot terras met uitzicht over de vallei, waar ze in alle rust haar gedachten op een rij kan zetten en de draad van haar eigen leven weer kan oppakken.
Het is een veilige vesting. Het terrein is privé en omringd door dichte bossen. Hier hoeft ze niet over haar schouder te kijken als ze een wandeling maakt.
Er is een grote openhaard waar ze ’s avonds met zijn vieren kunnen zitten. Geen talkshows op de achtergrond, maar goede gesprekken onder de sterrenhemel.
“Laten we gaan zodra we de noodzakelijke dingen geregeld hebben,” zei Trees, terwijl ze Sally’s hand even vastpakte. “De Ardennen zijn in deze tijd van het jaar prachtig. De mist in de dalen zal ons de rust geven die we op het Slot de afgelopen tijd hebben moeten missen.”
Maar voordat de vakantie begon, moest er gewerkt worden. De rust op het landgoed betekende ook dat de dagelijkse routine weer opgepakt kon worden. Na het ontbijt reed het gezelschap naar ‘De Lege Knip’, de werkplaats die de afgelopen tijd deels half bezet was gebleven om geen onnodige aandacht te trekken.
Jannus en Piet stonden al bij de ingang, samen met een klein groepje vrijwilligers dat hielp bij het onderhoud van de opslagruimten. De sfeer was geladen met opwinding; iedereen had het nieuws gezien.
“Hebben jullie het gehoord?” vroeg een van de vrijwilligers, een gepensioneerde timmerman, terwijl hij een krant op de werkbank legde. “Die De Jager… opgepakt in zijn penthouse! En die hele bende van Holding de Kroon erachteraan. De grootste vastgoedfraude ooit, zeggen ze.”
Jannus wierp een veelbetekenende blik naar Harrie, maar hield zijn gezicht strak. “Ongelooflijk hè,” zei hij koeltjes, terwijl hij een beitel pakte. “Dat die mannen dachten dat ze onschendbaar waren. Hoogmoed komt voor de val.”
Piet knikte instemmend. “Op de radio zeiden ze dat ze een schat aan informatie hebben gevonden op een digitale schijf. Alles lag vastgelegd. Geen ontkomen aan.”
Harrie mengde zich in het gesprek, een beker koffie in zijn hand. “Het is goed dat de lucht geklaard is,” zei hij rustig. “Dit soort zaken vervuilt de hele sector. Maar goed, wij hebben hier ons eigen werk. De Jager zit achter de tralies, maar daar voor zijn we hier niet.”
Er werd instemmend gemompeld. De vrijwilligers gingen aan de slag, onwetend van het feit dat de mensen met wie ze nu koffiedronken — de stille vrouw Sally en haar dochter Lotte — de spil waren geweest in de ondergang van de criminelen op de voorpagina.
Terwijl de geluiden van een orkest uit de luidsprekers door De Knip echoden, voelde het voor Harrie als de ultieme overwinning. De grote vissen waren gevangen, de rechtvaardigheid had gezegevierd, en hier, op in de Lege Knip, ging het leven door alsof er nooit een vuiltje aan de lucht was geweest.
