Terwijl Mercedes-Benz stopt, heb je je appartement in een complex in de open omgeving van Marseille.
Vanaf het moment dat je de sporen en ogenschouw neemt: zwaar staal, zwaar metaal en nog meer explosies worden onderzocht om te overleven en het staal blijft maar groeien.
Een jonge man van ongeveer vijfentwintig stapte uit de auto.
Dit donkere pak was perfect op maat gemaakt, bijna te elegant voor de omgeving.
In de ene hand een versleten leren overhemd.
Daarnaast is er een andere envelop.
Hij haalde diep adem voordat hij naar de deur liep.
Zijn hand trilde lichtjes toen hij op deurbeldruk stond.
Je kunt niet wachten om te zien wat er aan de hand is.
Deur ging open en verborgene Agnès Belloc, 52 jaar oud, met haar grisjsjsblonde haar haastig vastgebonden.
Aan haar serversterchort zaten nog sporen van koffie en saus, bewijs van een lange bereiding.
– Mevrouw Agnès Belloc? vroeg de jongeman, met een elfkere stam.
Ze knikken achterdochtig.
Er zijn twee mannen en niets; hij leek wel uit een andere wereld te komen.
“Ik ben gekomen om een schuld in te lossen die ik al zeventien jaar bij u heb,” zei hij, terwijl hij haar de envelop overhandigde.
Ik stop instinctief steeds weer.
— Ik denk dat je vergist gebogen bent. Ik ken niemand die in zo’n auto rijdt.
— Ik vergis me niet. Ik heb mijn leven gekregen toen ik acht jaar oud was.
Agnès wil je terugbrengen.
Als je de deur opent, zul je hem zien, dan draait hij zich om en zie je hem later weer.
— Mag ik binnenkomen? vroeg hij, terwijl hij een blik wierp op de al nieuwsgierige buren achter hun gordijnen.
