Lily Parker was niet het type kind dat toevallig op onbekende plekken ronddwaalde. Op achtjarige leeftijd, klein en stil, maar onverstoorbaar, betrad ze de drukke veilingzaal voor politiehonden, met een glazen pot vol munten in haar hand. Haar voetstappen echoden over de gepolijste vloer, te licht om de aandacht te trekken, maar vol vastberadenheid. Ze was niet uit nieuwsgierigheid gekomen. Ze was gekomen voor Max, de gepensioneerde politiehond die ooit haar overleden moeder, agent Hannah Parker, had beschermd tot de dag dat het allemaal voorbij was.

De meeste kinderen zouden poppen of teddyberen meenemen naar een evenement als dit. Lily droeg het geklingel van munten en een vastberadenheid die veel groter was dan haar postuur deed vermoeden.

De ruimte puilde uit van de gepoetste schoenen en de gedempte gesprekken. Pakken liepen tussen de rijen, met genummerde peddels in de hand, hun ogen gericht op het podium waar de honden als koopwaar stonden uitgestald. Bieden werd gemeten aan de hand van afkomst, gehoorzaamheidsscores en bijtkracht. Voor deze mensen waren honden een bezit, een investering. Voor Lily was een hond haar enige overgebleven familie.

Ze glipte door de poort en kneep de pot nog steviger dicht. Het had haar zeven lange maanden gekost om hem te vullen: kwartjes die ze van de kussens van de bank had gevist, dubbeltjes die ze met klusjes had verdiend, dollarbiljetten die ze stiekem had opgevouwen. Ze had zelfs haar favoriete stokpaardje online aan vreemden geofferd. Alles, stukje bij beetje, was bedoeld voor dit moment.

De stem van de veilingmeester klonk hoog. “Hiernaast, Max. Negen jaar oud. Duitse herder. Gepensioneerde hond, getraind in drugsdetectie, zoek- en reddingsacties en menigtebeheersing. Voorbeeldige dienst aan wijlen agent Hannah Parker van het 43e district.”

Er viel een stilte in de kamer.