— Ik… eh… ja, — stamelde Lera, niet begrijpend waar dit naartoe ging.
— Dat is goed, — knikte Inga. — Je hebt hem verdiend. Ik wil dat je weet wat hij kost. Niet in roebels. In iets anders. Hij kost honderdzesenveertig metroritten in plaats van ’s avonds laat een taxi, als ik half dood van vermoeidheid was. Hij kost acht maanden zonder nieuwe kleren, terwijl de oude al helemaal versleten waren.
Hij kost het niet kopen van goede winterlaarzen, waardoor ik de hele vorige winter in oude ben blijven lopen, met een loslatende zool, en constant bang was dat ik natte voeten zou krijgen. Hij kost elke lunch die ik van thuis in een bakje meenam, terwijl mijn collega’s naar een café gingen. Dat lag allemaal in die doos.
Ze sprak vlak, zonder drama, somde gewoon feiten op. En elke feit sloeg Lera vol in het gezicht, als een klap. Haar gezicht werd van verlegen bleek, daarna kwamen er rode vlekken van vernedering op. Ze keek afwisselend naar Inga en naar haar nieuwe manicure, en haar lippen begonnen te trillen.
— Die reis kost mijn droom, — ging Inga verder, zonder haar ogen van haar af te wenden. — Ik wilde geen auto om ermee te pronken. Ik wilde mijn ouder wordende moeder naar de datsja kunnen brengen zonder haar door treinen te slepen. Ik wilde me vrij voelen. En jouw vriend, — ze knikte naar Denis, — besloot dat zijn wens om jou te vermaken belangrijker was.
En mijn man, — haar blik gleed langs Roma, — besloot dat mijn droom gewoon een hulpbron is die je zonder te vragen kunt pakken en aan andermans grillen kunt geven. Dus geniet van je vakantie, Lera. Jij zult op een strand liggen dat is betaald met mijn natte voeten en mijn lege maag.
Dat was het. De bom was ontploft. Lera keek Denis vol afgrijzen aan. In haar ogen zat geen liefde meer en geen voorpret voor de vakantie. Alleen schaamte en walging.
— Jij… Jij zei dat hij het had geleend! Dat het gewoon hulp was! — haar stem sloeg over. — Je hebt niet gezegd dat hij gestolen heeft! Van haar!
— Hou toch op met naar haar te luisteren! — brulde Denis, al zijn gespeelde kalmte kwijt. — Ze manipuleert je!
— Manipuleert?! — gilde Lera. — Ik ga helemaal niet naar Thailand! Niet met gestolen geld! Ik wil niets meer met jou te maken hebben!
Ze draaide zich om en stormde het appartement uit. De klap van de voordeur klonk als het slotakkoord. Denis staarde een paar seconden achter haar aan en draaide zich toen met een van woede vertrokken gezicht naar Roma.
— Tevreden?! Idioot! Waarom heb je ons hierheen gesleept?! Kon je dit niet zelf met je wijf oplossen?! Jij hebt alles verpest! Alles!
— Ik?! — Roma stond versteld. — Ik heb dit voor jou gedaan! Zodat jij niet bij haar weg zou gaan!
— Voor mij?! Jij hebt me in deze stront getrokken, me voor Lera voor schut gezet, en nu ben ík de schuldige?! Flikker op! — schreeuwde Denis, terwijl hij met zijn vinger naar hem priemde. Hij stoof de keuken uit en een moment later sloeg ook de tweede deur dicht.
Roma bleef alleen achter, midden in de keuken. Helemaal alleen. Verlaten door zijn vrouw, vernederd door zijn broer, de oorzaak geworden van de breuk in diens relatie. Hij liet zijn blik door de lege kamer gaan, bleef hangen bij de lege schoenendoos en keek toen naar Inga.
Ze stond bij het raam, starend naar de donkere binnenplaats, en leek even ver en onbereikbaar als een andere planeet. Ze had zijn wereld vernietigd zonder één bord te breken. Ze had alleen de waarheid gezegd. En die waarheid bleek erger dan welk schandaal ook…
