We brachten 15 uur onafgebroken in de operatiekamer door.
15 uur van extreme concentratie, waarbij elke beweging nauwkeurig moest zijn.
De patiënt arriveerde in kritieke toestand.
Een hart dat buiten adem is, een onzekere ademhaling en een sprankje hoop.
Maar we bleven standvastig.
Met methode, kalmte en wederzijdse steun voerden we iedere stap vol overtuiging uit.
Er vielen diepe stiltes.
Momenten waarop elke keuze zwaar weegt op de balans tussen leven en dood.
En toch gingen we samen vastberaden door.
Toen, na vele lange uren, kwam het langverwachte moment:
de terugkeer van de hartslag, helder, krachtig.
