Stap voor stap bouwde Emma haar leven weer op. Ze schreef zich parttime in voor een online opleiding kinderpsychologie, vastbesloten om trauma te begrijpen en andere vrouwen te ondersteunen die ooit hetzelfde zouden moeten doorstaan als zij.
Maanden later arriveerde er een brief in de post. Daarin zat een handgeschreven briefje van Dr. Cooper:
“Je vertrouwde op je intuïtie. Die heeft je gered. Twijfel nooit aan die kracht.”
Emma stopte het briefje in Sophia’s babyboekje. Op een dag zou ze haar dochter het hele verhaal vertellen, niet als een verhaal over angst, maar als een verhaal over kracht die ze had verworven door te overleven.
In het voorjaar was Emma verhuisd naar een bescheiden, zonnig appartement. De kinderkamer was klein, vredig en veilig: geen sloten, geen geheimen, alleen licht.
En terwijl ze Sophia zag slapen, voelde Emma iets onbekends, maar toch krachtigs, in haar groeien. Geen angst of spijt. Maar veerkracht, het soort dat door vuur wordt gesmeed.
