Op mijn zeventigste verjaardag kwam ik de kamer binnen met een donkere, brandende blauwe plek onder mijn oog, en het gelach verstomde onmiddellijk. Iemand fluisterde: “Wat is er gebeurd?” Mijn zoon antwoordde voordat ik iets kon zeggen. “Mijn vrouw,” zei hij koeltjes. “Ze heeft hem een ​​lesje geleerd.” Zijn vrouw ontkende het niet; integendeel, ze glimlachte. Toen stapte mijn andere zoon naar voren en zei iets dat de stilte voorgoed verbrak…

Ik woon nog steeds samen met Miguel. Mijn zeventigste verjaardag werd gekenmerkt door een blauwe plek, ja, maar ook door een waarheid die ik veel te lang heb laten bezinken: respect is niet onderhandelbaar, zelfs niet binnen de familie. Ik wil geen stille moeder zijn, noch een onzichtbare grootmoeder.

Als je dit tot het einde hebt gelezen, vertel me dan eens:  ben je van mening dat je je kinderen altijd moet vergeven, wat er ook gebeurt?  Of zijn er momenten waarop “genoeg” zeggen ook een vorm van zelfliefde is? Ik lees graag je mening. Jouw stem kan anderen, zoals mij, helpen zich niet alleen te voelen.