Ik bewaarde die tekeningen in een schoenendoos onder mijn bed en hoewel ik een volwaardig leven had opgebouwd – met een studie, een baan en een eigen appartement – bleef ik me afvragen waarom ze was weggegaan.
Toen oma plotseling overleed, voelde ik mij helemaal alleen.
Toen verscheen mijn moeder plotseling voor de deur. Ze zei dat ze spijt had van alles.
Ze zei dat ze weer deel uit wilde maken van mijn leven, en ondanks mijn aarzeling liet ik haar binnen.
In het begin voelde het allemaal hoopvol: gezamenlijke lunches, gesprekken met tranen en foto’s van oude herinneringen.
Toch voelde er iets niet goed. Ze appte constant, deelde nooit iets over haar leven en maakte foto’s van ons die ik nooit meer zag.
Op een avond trilde haar telefoon met een bericht van een man genaamd Richard: “Ik kan niet wachten om je dochter te ontmoeten.”
Ik keek naar het gesprek en zag dat ze hem een foto van ons etentje had gestuurd, waarbij ze deed alsof we close waren.
Het bleek dat hij kinderen had en een familievrouw wilde.
Mijn moeder was er niet voor mij. Ze gebruikte mij om indruk te maken op een nieuwe man.
Toen ze uit de badkamer kwam, gaf ik haar die oude schoenendoos vol tekeningen. “Ik heb deze gemaakt nadat je weg was,” zei ik.
Ze barstte in tranen uit, omhelsde me en beloofde dat ze nooit meer zou verdwijnen.
Maar ik knuffelde haar niet terug, en ze merkte het niet eens.
De volgende ochtend vertrok ze, maar dan zonder de schoenendoos.
Daarmee is alles gezegd.
Een paar dagen later gooide ik de doos weg, niet uit woede, maar uit vrijheid.
Oma zei ooit tegen me: “Je bent sterk en waardevol, Alexa. Vergeet dat niet.”
Nu geloof ik haar eindelijk.
Ik ben niet langer dat verlaten meisje.
Mijn moeder koos ooit iemand anders, en deed het opnieuw.
Maar deze keer kies ik voor mezelf.
