Ik herhaalde het nu zachter, mijn stem trilde een beetje.
Het gaat niet alleen om mijn afstuderen, maar om mij.
Heb je er ooit bij stilgestaan hoe het voelt om over het hoofd gezien te worden?
Altijd op de achtergrond blijven wachten op erkenning?
Linda’s gezicht vertrok in een frons, een mengeling van verwarring en verdedigingsdrang.
Kathy, ik weet het, onderbrak ik haar, mijn hart bonzend in mijn keel.
Dit gaat niet om excuses.
Je kunt mij of mijn gevoelens niet zomaar negeren zoals je altijd hebt gedaan.
Ik had je nodig.
Dat doe ik nog steeds.
Die dag had om mij moeten draaien, maar jij koos ervoor om dat te negeren.
Ik voelde een vuur in me oplaaien, aangewakkerd door jarenlange frustratie en wrok.
Ik had mijn weg naar onafhankelijkheid gevonden, maar ontdekte dat mijn familie nog steeds een grote rol in mijn leven speelde.
Het was tijd om te stoppen met hun daden mijn emoties te laten bepalen.
De kamer was stil, op het zachte geschuifel van de familieleden na, die zich ongemakkelijk heen en weer bewogen.
Ik zag Ryan ons observeren, zijn gezichtsuitdrukking een mengeling van bezorgdheid en overpeinzing.
Dit moment was niet alleen voor mij.
Het was voor elke stille schreeuw die ik in de loop der jaren had ingeslikt.
Ik pakte mijn spullen en vertrok naar San Francisco omdat ik het niet langer kon verdragen om in jouw schaduw te leven.
En hoewel ik een nieuwe start maak, is een deel van mij nog steeds gebroken, omdat ik wilde dat mijn familie die reis met mij zou vieren.
De tranen prikten in mijn ooghoeken, maar ik hield ze tegen.
Ik wilde geen medelijden.
Ik wilde begrip.
Maar nu besef ik dat ik niet langer kan blijven hopen dat de dingen zullen veranderen.
Je hebt me keer op keer laten zien dat je anderen belangrijker vindt dan mij.
En dat doet pijn.
Het is ondraaglijk pijnlijk.
Mijn moeder opende haar mond, maar er kwamen geen woorden uit.
Ze keek de kamer rond alsof ze steun zocht bij de andere familieleden.
Zou zij niet degene moeten zijn die mij troost?
Eindelijk vond ze haar stem.
Kathy, ik wilde je nooit pijn doen.
Ik dacht dat je gelukkig was met je eigen ding.
Ik dacht dat de diploma-uitreiking gewoon een normale dag zou zijn.
Gewoon weer zo’n dag, riep ik uit, terwijl de hitte toenam.
