Ze was mijn rots in de branding geweest en moedigde me altijd aan om door de moeilijke tijden heen te komen.
Ik besloot haar te bellen, in de hoop wat duidelijkheid en kracht te krijgen.
‘Hé Kathy, hoe gaat het?’ vroeg Emma, haar stem klonk vrolijk door de hele lijn.
‘Het is goed geweest, maar…’ Ik aarzelde. ‘Ik heb steeds van die momenten waarop ik terugdenk aan mijn familie en dat raakt me diep. Ik dacht dat ik eroverheen was, maar ik voel die aantrekkingskracht nog steeds.’
‘Het is volkomen normaal,’ verzekerde ze me. ‘Een nieuwe start betekent niet dat het verleden wordt uitgewist. Het gaat erom te leren hoe je je door het verleden kunt laten vormen terwijl je een nieuw verhaal opbouwt.’
Haar woorden raakten me diep, en voor het eerst voelde ik me begrepen.
Ik moest deze gevoelens onder ogen zien, in plaats van ze te ontwijken.
Het erkennen van mijn verleden was een essentieel onderdeel van echte vooruitgang.
Toen ik het gesprek beëindigde, voelde ik me enigszins bevrijd.
Ik besefte dat mijn ervaringen uit het verleden me hadden gevormd tot wie ik nu ben, en me kracht en wijsheid hadden gegeven.
Ik hoefde het niet te vergeten of te wissen.
Ik moest het gewoon accepteren.
De volgende ochtend, met hernieuwde vastberadenheid, ging ik de dag tegemoet, klaar om zowel uitdagingen als schaduwzijden het hoofd te bieden.
Ik was klaar om mijn verleden te eren en tegelijkertijd vol vertrouwen mijn toekomst tegemoet te treden.
Niets zou me tegenhouden.
Ik was klaar om mijn plek in mijn nieuwe wereld te veroveren.
Een paar weken vlogen voorbij terwijl ik steeds meer mijn draai vond in San Francisco.
