Even heel even laaide er een reflexmatige pijn in mijn borst op, de drang om naar haar toe te gaan, om de dochter te zijn die de problemen oploste, die het voor iedereen gemakkelijker maakte.

Toen herinnerde ik me de lege stoelen bij mijn diploma-uitreiking en de foto van het tuinfeest met dat gemene kleine felicitatiebannertje.

Na de begrafenis ging iedereen naar het huis van mijn grootmoeder voor de receptie.

De woonkamer zat vol met familieleden die papieren bordjes en halflege kopjes vasthielden en verhalen uitwisselden over hoe sterk mijn moeder alles had doorstaan.

« Ze heeft een ontzettend moeilijk jaar achter de rug, » zei een tante.

Tussen Ryans tegenslagen en Catherines vertrek, waar ze ook heen ging.

Linda vertelde ons dat Kathy helemaal geen ceremonie wilde.

Kun je je dat voorstellen?

Mijn oren suizden.

Ik stapte de deuropening in.

‘Dat is niet wat er gebeurde,’ zei ik.

Iedereen keek om.

Het gesprek werd onderbroken.

Mijn moeder verstijfde, haar glimlach verdween voor het eerst die dag.

‘Kathy,’ zei ze met een gespannen stem. ‘Dit is echt niet het moment, hè?’

‘Is dat niet zo?’ vroeg ik.

“Oma heeft jarenlang gespaard voor mijn opleiding en mijn afstuderen. Ze vertrouwde erop dat jij dat geld goed zou beheren. Ze dacht dat jij mij financieel ondersteunde.”

« Ze dacht dat ik niemand op mijn ceremonie wilde hebben omdat jij haar dat verteld had. »

Een gemompel ging door de kamer.

De ogen van mijn tante werden groot.

Het gezicht van mijn moeder werd bleek.

“U interpreteert het verkeerd—”

Ik haalde de uitgeprinte documenten uit mijn tas en legde ze op de salontafel.

“Dit zijn de instructies van oma.”

‘En dit,’ zei ik, terwijl ik de afschriften opensloeg, ‘zijn de opnames die je hebt gedaan op dezelfde data waarop je foto’s plaatste van Ryans noodreizen en feestjes.’

Ik pakte de afstandsbediening en zette de tv aan.

Ik had mijn telefoon er eerder al mee gesynchroniseerd, voor het geval ik de moed zou vinden om precies dit te doen.

Op het scherm startte een diavoorstelling.

Een foto van mij in mijn galajurk op het lege podium, gevolgd door foto’s van de barbecue in de achtertuin van diezelfde middag.

Mijn moeder poseert naast Ryan, lachend onder het spandoek.

Ik heb geen muziek toegevoegd.

De stilte was al luid genoeg.

‘Terwijl ik daar alleen over dat podium liep,’ zei ik, ‘was dit wat mijn moeder aan het doen was.’

“En ze vertelde oma dat ik haar daar niet wilde hebben. Dat heeft ze jullie allemaal ook verteld, toch?”

Ik liet de vraag onbeantwoord.

Mijn oom schraapte zijn keel.

“Linda… is dat waar?”

Mijn moeder opende haar mond, sloot hem weer en dwong toen een lach tevoorschijn die geforceerd klonk.

“Dit is belachelijk. Je weet hoe dramatisch Kathy kan zijn. Ze is weggegaan. Ze heeft ons niet eens verteld dat ze naar San Francisco ging. Wat moesten we dan doen?”

‘Kom opdagen,’ zei ik. ‘Dat is wat ouders doen.’

« En als je dat niet kon, had je de waarheid kunnen vertellen in plaats van me af te schilderen als de ondankbare dochter die geen ruzie wilde maken. »

Ik keek de kamer rond, niet alleen naar haar.

“Ik ben verdwenen omdat blijven betekende dat ze mijn leven zou blijven herschrijven en mijn verhaal als rekwisiet voor het hare zou gebruiken.

“Dus ik heb haar overal uitgewist. Papieren, formulieren, foto’s, omdat zij mij eerst had uitgewist.”

Een lange tijd klonk er geen woord.

Ryan bewoog zich ongemakkelijk heen en weer en vermeed oogcontact met me.

Mijn tante keek weer naar de documenten, haar lippen strak op elkaar geperst.

Ik zag het tot hem doordringen.

Het geld.

De leugens.

De kloof tussen de moeder die mijn familie dacht te kennen en de moeder die in stilte een feest had verkozen boven de diploma-uitreiking van haar dochter.

De stem van mijn moeder brak.

“Jullie begrijpen niet hoe het is om alles bij elkaar te houden. Ik heb gedaan wat ik moest doen voor dit gezin.”

‘Echt?’ vroeg ik. ‘Of deed je gewoon wat je een belangrijk gevoel gaf?’

“Want dit is wat ik nu voor mezelf doe.”