Maar op zondag stortte alles in.
Mijn zus belde, haar stem scherp van ongeloof. “Wist je dat Leo dit weekend getrouwd is?” vroeg ze. Ik verstijfde. “Kijk maar op zijn Instagram.”
En daar was het: Leo in een smoking, een vrouw in een witte jurk en Lily, onze dochter, stond tussen hen in in een bloemenmeisjesjurk.
Geen woord van waarschuwing. Geen verzoek. Gewoon verraad, netjes gefilterd en voorzien van een hashtag.
Ik reed naar de trouwlocatie, met een bonzend hart en trillende handen.
Toen ik Lily alleen op een bankje zag zitten, haar teddybeer stevig tegen haar borst geklemd, keek ze op met grote, vermoeide ogen en fluisterde: “Mama, mogen we nu naar huis?”
Toen kwam Leo’s bruid dichterbij, met een bevroren glimlach, en vroeg of Lily nog een paar minuten kon blijven voor “nog één laatste familiefoto”.
Maar voordat ik iets kon zeggen, kwam er een bruidsmeisje binnen, haar vriendin. Haar stem klonk door van afkeer.
Dit was allemaal voor de show. Ze waren van plan Lily te gebruiken voor de trouwfoto’s, zodat het op een sprookjesachtig samengesteld gezin zou lijken. Vorige week wist ze haar naam nog niet eens.
Verbaasde gasten keken toe hoe ik Lily in mijn armen nam en zonder nog een woord te zeggen wegliep.
Ik was er niet om te discussiëren.
Ik was daar om mijn dochter te beschermen. De volgende ochtend waren hun berichten verdwenen.
En dat gold ook voor de likes en volgers van veel van hun vrienden.
Maar Leo’s imago op sociale media interesseerde me niet.
Ik gaf om het hart van mijn dochter: haar vertrouwen, haar veiligheid.
Leo gebruikte Lily om zijn trouwalbum te versieren, maar het liet wel zien wie hij nog steeds is.
En als hij niet leert wat vaderschap werkelijk betekent, zal dit de laatste keer zijn dat hij in haar buurt komt.
