Mijn hart zonk in mijn schoenen. Dat was mijn tekening.

Het kwam uit een bundel geld die mijn grootvader me ooit voor mijn toekomst had aangeboden. Geld dat ik had afgewezen.

Ik had die smiley tijdens ons laatste gesprek getekend, in een poging hem te laten lachen.

Ik wendde mij tot Harrison, een goede vriend van opa, en hij bevestigde wat ik het meest vreesde: opa had het geld aan Michael toevertrouwd in de veronderstelling dat hij het zou gebruiken om mij te helpen.

Maar Michael pakte het aan en liep weg.

Met de steun van Harrison nam ik contact op met Logan, een scherpe en meelevende advocaat.

Samen confronteerden we Michael in zijn dure appartement.

Hij werd geconfronteerd met de juridische gevolgen, maar hij bekende en ging akkoord met het in termijnen terugbetalen van het geld.

Een jaar later opende ik een dierenkliniek ter nagedachtenis aan mijn grootvader.

Logan kwam naar de feestelijke opening en werd uiteindelijk mijn man.

Ik heb nog steeds dat biljet van $ 100 met de smiley erop bij me.

Het herinnert mij aan de man die onvoorwaardelijk van mij hield, en dat altijd zal doen.