‘Dat is de handtekening van het document,’ zei hij. ‘Net als een vingerafdruk.’
‘Oké,’ zei ik, zonder het echt te begrijpen.
Hij opende het document opnieuw, veranderde één woord, sloeg het op en voerde het programma opnieuw uit. Er verschenen andere getallen.
‘Zie je? De handtekening is veranderd,’ zei hij. ‘Dat betekent dat het document is gewijzigd.’
‘Zo kun je zien of iemand iets bewerkt heeft,’ zei ik.
‘Ja,’ zei hij. ‘En wanneer? En hoe vaak?’
Hij keek me aan en maakte even oogcontact.
« Zo blijven de dingen kloppen, » zei hij.
Ik dacht aan al die schoolvergaderingen, aan al die keren dat bestuurders het ene hadden gezegd en later beweerden dat ze iets anders hadden gezegd. Aan al die keren dat ik wou dat ik bewijs had.
‘Dat is geweldig, Ethan,’ zei ik.
Hij draaide zich weer naar zijn scherm.
« Het is gewoon patroonherkenning, » zei hij. « Digitaal in plaats van fysiek. »
Patroonherkenning, alsof dat nog niet alles was.
Het jaar daarop, toen hij dertien was, werd het project uitgebreid.
‘Ik wil al jullie mappen digitaliseren,’ zei hij op een ochtend tijdens het ontbijt. ‘De notulen van de schoolvergaderingen. Alles.’
Ik keek hem aan terwijl ik van mijn koffie genoot.
‘Dat is een heleboel scanwerk,’ zei ik. ‘We hebben de juridische zaken al afgehandeld.’
‘Ik weet het,’ zei hij. ‘Maar ik wil alles in het systeem hebben.’
‘Welk systeem?’ vroeg ik.
« Die ik aan het bouwen ben, » zei hij. « Zodat er niets verloren gaat of verandert. »
Ik dacht erover na. Die mappen bevatten jarenlange strijd, jarenlange pleidooien, jarenlang bewijs dat Ethan niet was wat mensen dachten dat hij was.
