“Het sloeg me rond als een kat die een muis gevangen heeft”, schreven ze.
Het lijden was niet fysiek, maar emotioneel: diepgaand en hartverscheurend.
De beste vergelijking die ze konden maken was het verdriet om het verlies van een geliefde, maar zelfs dat was te klein.
De ervaring bood geen troost of duidelijkheid.
De aanwezigheid gaf een huiveringwekkende boodschap: hun ‘beloning’ zou een iets betere plek zijn te midden van een ‘slavenbevolking’.
Erger nog, het waarschuwde dat pogingen om anderen te overtuigen van wat ze hadden gezien, alleen maar meer lijden met zich mee zouden brengen als ze weer tot leven zouden komen.
Inmiddels zijn ze fysiek hersteld met behulp van operaties en een pacemaker, maar de Redditor beweert dat ze niet langer bidden of God danken.
De ervaring raakte hen tot in het diepst van hun ziel. Het was niet zozeer een glimp van verlossing, maar eerder een verontrustende openbaring die ze liever niet hadden ontvangen.
Artsen schreven de ervaring toe aan hallucinaties of trauma. Maar voor degene die het meemaakte, voelden die zes minuten echter – en duurzamer – dan wat dan ook in zijn leven.
Hun verhaal daagt het gangbare idee van een vredig hiernamaals uit en roept verontrustende vragen op:
Wat als de volgende wereld niet zo troostrijk is als we hopen?
En hoe bereiden we ons werkelijk voor op wat er na de:at:h komt?
