De wetenschappelijke waarheid die alles verandert.

Als volwassenen wilden de broers en zussen antwoorden. Genetisch onderzoek leverde een onverwachte verklaring op: Camille is drager van een extreem zeldzame genetische eigenschap die het uiterlijk van kinderen kan beïnvloeden. Niets raadselachtigs, niets om je voor te schamen, gewoon een weinig bekende biologische realiteit.

Deze onthulling maakt de jarenlange afwezigheid niet goed, maar werpt wel licht op een fundamentele vraag: iedereen begrijpt eindelijk zijn eigen verhaal. Camille probeert vervolgens tevergeefs weer contact te leggen met haar vermiste vader. Ze legt zich neer bij het afsluiten van dit hoofdstuk, ervan overtuigd dat het nu tot het verleden behoort.

Dertig jaar later klopt het verleden aan de deur.

Op een dag duikt de man echter weer op. Oud en zichtbaar verzwakt, vraagt hij om een ontmoeting met degenen die hij achterliet. De ontmoeting is ingetogen, bijna stil. De documenten liggen uitgespreid op tafel. De feiten spreken voor zich.

Eindelijk begrijpt hij het. Te laat. De excuses komen binnen, zwaar van spijt, maar de kinderen, inmiddels volwassen en evenwichtig, kennen hun waarde. Ze luisteren, zonder boosheid of verwachtingen. Ze hebben niets te verantwoorden, noch iets te bieden.

Camille observeert de scène, haar hart in vrede. Ze koestert geen wrok meer, maar er is ook geen ruimte meer voor degene die vertrok zonder te luisteren.

Ze groeiden op zonder vader, maar met de kracht van de waarheid , en soms is dat precies wat nodig is om recht vooruit te komen.