Omdat ik mijn dag niet ongelukkig wilde maken, belde ik mijn beste vriendin May.
“Hé, May. Zin om vandaag te gaan zwemmen? Ik heb wat afleiding nodig,” zei ik, in een poging opgewekt te klinken.
“Natuurlijk, Lisa! Laten we over een uur bij mij thuis afspreken,” antwoordde ze.
Het zwembad was druk met families en vriendengroepen die genoten van de zonnige dag. We bestelden pizza en raakten aan de praat over van alles en nog wat.
“Dit is precies wat ik nodig had,” zei ik.
“Ik ook. Niets is zo fijn als een dagje zwembad om de blues van je af te schudden,” antwoordde May.
Ongeveer 20 meter verderop lag Tom op een ligbed. Maar hij was niet alleen. Een jonge blonde vrouw was bij hem, haar hand rustend op de zijne.
“Kijk eens, May,” zei ik.
“Oh mijn God, Lisa. Is dat…?” zei ze.
“Ja. Dat is Tom. En wie is die blondine?” vroeg ik.
Tom zag er zo ontspannen uit, zo comfortabel, zijn hand op de hare, alsof ze nergens om gaven. Ik voelde een mengeling van verraad en woede.
“Ik kan het niet geloven. Ik moet iets doen,” zei ik, terwijl ik opstond.
“Wacht even, Lisa. Denk hier eens over na,” zei May.
Maar ik was boven mijn gedachtegrens. Terwijl ik het tafereel gadesloeg, was mijn eerste reactie om naar Tom toe te lopen en hem aan te pakken. Net toen ik een stap naar voren zette, was een jonge, stevige kerel me voor. Hij zag er ongeveer 22 uit en bewoog met een doelbewust gevoel.
“Hé! Wat denk je wel dat je aan het doen bent?” schreeuwde de jongeman.
Toms gezicht werd bleek. “Ik kan het uitleggen!” zei hij.
“Leg eens uit wat? Dat je met mijn vriendin aan het sollen bent?” snauwde de man.
Toms ogen stonden vol angst. “Laten we alsjeblieft geen scène maken. Ik betaal je. Hoeveel wil je?”, zei hij.
De jongeman keek vol haat. “Denk je dat je je hieruit kunt kopen?” vroeg hij.
Toms stem klonk als een gejammer. “Alsjeblieft, sla me niet. Het spijt me!”
De uitdrukking op de gezicht van de jongeman veranderde van woede in medelijden. Hij liet Tom met een duw los. “Je bent het niet waard.”
Tom liet zich achterovervallen op de zonnebank en zag er verdrietig uit.
Ik stopte met schieten en liep ernaartoe. Ik voelde me vreemd genoeg voldaan.
“Lisa, het is niet wat het lijkt,” zei Tom met trillende stem.
“Oh, echt?” “Dus je was niet gewoon intiem met een andere vrouw?” snauwde ik terwijl ik mijn telefoon omhoog hield. “Ik heb het allemaal op video.”
Zijn gezicht betrok. “Alsjeblieft, Lisa. Laten we hierover praten.
“Er valt niets meer te bespreken. We zijn klaar.” “Ik ga van je scheiden,” kondigde ik aan, mijn stem ijzig en krachtig. Maar daarmee was het verhaal nog niet afgelopen.
De rit naar huis was stil. Tom bleef me aanstaren, maar ik weigerde te kijken. Mijn besluit stond vast. Er was geen weg terug. Ik keek uit het raam en probeerde te begrijpen wat er gebeurd was. Het verraad, de confrontatie, de publieke vernedering – het leek allemaal vreemd.
Thuis verbrak Tom de stilte. “Lisa, het spijt me.” “Ik beloof dat het nooit meer zal gebeuren,” vervolgde hij, zijn stem smekend en ietwat wanhopig. Zijn ogen waren rood en hij leek op het punt te staan te huilen.
Ik sloeg mijn armen over elkaar en hield stand. “Het kan me niet schelen. Je hebt me verraden, Tom. Je hebt al het vertrouwen dat we nog hadden, kapotgemaakt.”
“Alsjeblieft, Lisa. We kunnen dit oplossen,” hield hij vol.
“Nee, Tom. Ik ben er klaar mee. Er is geen kans op vergeving,” antwoordde ik.
Toms wanhoop maakte snel plaats voor woede. “Echt?” “Dit is helemaal jouw schuld!” schreeuwde hij, zijn gezicht vertrokken van woede. “Je werd heel serieus en afstandelijk. “Jij hebt me hiertoe gedwongen!”
Ik keek hem ongelovig aan. “Geef je mij de schuld van je ontrouw? Ongelooflijk.”
“Ja! Je bent niet dezelfde persoon met wie ik getrouwd ben.” “Je hebt me weggejaagd!” riep hij met luide stem. “Je hebt me het gevoel gegeven dat ik niet welkom ben, Lisa.” “Wat had je dan verwacht?”
Ik kon mijn oren niet geloven. De man die eerder had gezworen me lief te hebben en te koesteren, stond hier nu en veroordeelde me voor zijn eigen verraad.
Dat was de druppel. Ik pakte mijn telefoon en opende de video. Met een paar tikken gaf ik hem aan zijn baas. “Nou, laten we eens kijken wat je baas ervan vindt dat zijn dochter in deze video zit,” zei ik voordat ik op verzenden drukte.
Toms ogen werden groot van angst. Lisa, nee! “Dat kun je niet maken!” riep hij, terwijl hij naar mijn telefoon rende, maar het was te laat. De schade was aangericht.
De gevolgen waren onmiddellijk. De volgende dag werd Tom ontslagen. Zijn baas was woedend over de situatie rond zijn dochter. Tom kwam verslagen en gebroken thuis. Hij probeerde me opnieuw te smeken, maar ik weigerde.
Toms leven stortte in, maar ik voelde me vreemd genoeg bevrijd. Ik vroeg een scheiding aan, klaar om verder te gaan en mijn leven weer op te bouwen. Voor het eerst in lange tijd voelde ik me krachtig en autonoom. Ik besefte dat ik de last van ons disfunctionele huwelijk veel te lang alleen had gedragen.
Toms ontrouw had een einde gemaakt aan ons huwelijk, maar het bevrijdde me ook. Nu kon ik opnieuw beginnen zonder de last van zijn leugens en bedrog. Ik keek ernaar uit mezelf te herontdekken en geluk te vinden op mijn eigen voorwaarden. De toekomst was onbekend, maar voor het eerst in lange tijd voelde ik me optimistisch.
