Thomas bleef scrollen, zijn ogen schoten over het scherm alsof hij op zoek was naar een versie waarin ik niet was wie ik was.
‘U bezit zeventien patenten,’ zei hij met een zucht. ‘U sprak op het World Economic Forum. U… heeft gegeten met Elon Musk.’
‘Elon praat veel tijdens het diner,’ zei ik. ‘Hij laat bijna niemand anders aan het woord.’
Harold schoof zijn stoel zo abrupt naar achteren dat hij bijna omviel.
“David, ik denk dat er een misverstand is ontstaan.”
‘O?’ Ik kantelde mijn hoofd. ‘Waarover?’
‘We dachten…’ begon Victoria, maar ze zweeg. Voor het eerst die avond leek ze onzeker.
‘Je dacht dat ik arm was,’ zei ik. ‘En je behandelde me daar ook naar.’
De stilte die volgde, had net zo goed op televisie uitgezonden kunnen worden.
‘Kijk eens,’ zei Harold. ‘We waren volkomen hartelijk tegen elkaar.’
‘Je probeerde me in de hoek te zetten,’ antwoordde ik kalm. ‘Je schonk me andere wijn. Je vrouw bood me je oude kleren aan. Je suggereerde dat mijn zoon dankbaar moest zijn dat je hem ondanks zijn ‘omstandigheden’ met je dochter liet trouwen. En Thomas vroeg zich af of ik e-mail had.’
Elke zin kwam aan als een kleine hamer. Niet hard genoeg om botten te breken. Maar wel hard genoeg om een ego te kwetsen.
Thomas kromp ineen in zijn stoel. Victoria’s perfect gemanicuurde hand zweefde vlak bij haar keel, haar vingers trilden.
‘Maar die Honda,’ fluisterde Jessica. ‘En die kleren…’
‘Ik ben blij met mijn Honda. Hij is betrouwbaar,’ zei ik. ‘En kleding is maar stof. Het definieert me niet meer dan jouw jurk jou definieert. Hoewel…’ Ik wierp een blik op het label dat vlak bij haar pols uitstak. ‘Die van jou kost waarschijnlijk meer dan de huur van de meeste mensen.’
‘Meneer Mitchell,’ zei Harold, zijn toon nu gespannen en merkwaardig eerbiedig. ‘Ik denk dat we een slechte start hebben gehad. Zullen we opnieuw beginnen? Ik hoor graag meer over uw bedrijf. Sterker nog, ik heb een aantal projecten die een investeerder van uw kaliber goed zouden kunnen gebruiken.’
Daar was het dan. Het keerpunt. Het exacte moment waarop « onder ons » « onze nieuwe beste vriend » werd.
‘Die investeringsmogelijkheid waar je het over had,’ zei ik. ‘Die met gegarandeerd rendement. Het klinkt verdacht veel als een MLM-constructie. Zeg eens, Harold, probeer je me soms in een piramidespel te lokken?’
Zijn gezicht werd bleek.
‘Het is geen piramidespel,’ stamelde hij. ‘Het is een legitieme multilevelmarketingmogelijkheid.’
‘Dus… een piramidespel met extra stappen,’ zei ik.
Ik draaide me naar Thomas om.
‘En je hebt drie jaar lang een app ontwikkeld zonder ook maar één regel code te schrijven, nietwaar?’
Thomas mompelde iets wat klonk als: « We zijn aan het brainstormen. »
‘Kijk, wat ik interessant vind,’ vervolgde ik, mijn stem zacht maar scherp. ‘Je hebt dat prachtige huis, die dure spullen, die gekunstelde houding van superioriteit. Maar Harold, je bedrijf heeft acht maanden geleden faillissement aangevraagd. Je zit tot je nek in de schulden, nietwaar?’
Het werd muisstil in de kamer. Het enige geluid was het zachte gezoem van de verwarming.
‘Hoe heb je—?’ begon Harold.
‘Het is openbaar,’ zei ik. ‘Iedereen kan faillissementsaanvragen inzien. Je huis is drie keer verhypothekeerd. De auto’s zijn geleased. Zelfs dit etentje is waarschijnlijk betaald met creditcards met rente die je niet kunt bijbenen. Maar jij zit hier in je kaartenhuis te oordelen over de waarde van anderen.’
‘Papa,’ zei Mark zachtjes. ‘Hou op. Alsjeblieft.’
Ik draaide me naar hem toe.
‘Gestopt? Zoals jij ze gestopt hebt?’ vroeg ik. ‘Toen ze me vernederden? Toen ze me als een liefdadigheidsgeval behandelden? Toen ze je ‘arme’ vader probeerden te ronselen voor een oplichterij?’
Marks gezicht vertrok in een grimas.
“Ik… niet.”
‘Nee,’ zei ik. ‘Dat heb je niet gedaan. Je was zo wanhopig om in hun wereld te passen dat je ze toestond de man die je heeft opgevoed te behandelen alsof hij er niet toe deed. Waarom? Om indruk te maken op mensen die letterlijk een leugen leven?’
Jessica stond abrupt op, met tranen in haar ogen.
‘Dit is wreed,’ zei ze. ‘Jullie zijn wreed.’
‘Wreed?’ herhaalde ik. ‘Was het wreed toen je moeder me de oude kleren van je vader aanbood? Toen je vader me in zijn plan probeerde te betrekken? Toen je broer me in twijfel trok of ik e-mail wel begreep? Of is het pas wreed nu die ‘arme’ man aan jullie tafel rijker blijkt te zijn dan jullie allemaal bij elkaar?’
‘Dat wisten we niet,’ fluisterde Victoria.
‘Precies,’ zei ik. ‘Je wist het niet. En dat is nu juist het punt. Wat je niet wist, weerhield je er niet van om me precies te laten zien wie je bent.’
Ik stond op en trok langzaam mijn jas aan.
‘Weet je wat echte rijkdom is?’ vroeg ik. ‘Dat is een zoon opvoeden die voor alles wat hij heeft hard werkt. Die nooit een cent heeft aangenomen die hij niet zelf had verdiend. Van wie ik geloofde dat hij integer en vriendelijk was. Maar vanavond zag ik diezelfde zoon zwijgend toekijken hoe zijn vader werd beoordeeld, veroordeeld en afgewezen.’
‘Papa, wacht even,’ zei Mark, terwijl hij zo snel opstond dat zijn stoel bijna omviel. ‘Het spijt me. Het spijt me zo, zo erg.’
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️
