De kleine signalen die we negeren
Die nacht sloot ik mezelf op in de badkamer.
Ik liet het gloeiend hete water over me heen stromen, in de hoop de schaamte, de angst en het ongemak die zich al veel te lang hadden opgebouwd, weg te spoelen.
Hij viel in slaap op de bank, zonder een woord te zeggen, alsof er niets gebeurd was.
Ik bleef wakker.
Mijn ogen waren op het plafond gericht en speelden herinneringen af die plotseling een andere betekenis kregen:
de herhaalde afwezigheden,
de groeiende desinteresse,
de kwetsende zinnen die als verhulde pijlen naar binnen glipten.
Ik wist nog niet wat ik ging doen.
Maar één ding was zeker: ik kon niet langer doen alsof.
Want soms is het niet de leugen die het meest pijn doet.
Het is alles wat we ontdekken wanneer we er uiteindelijk voor kiezen om te zwijgen… en te observeren.
