Mijn advocaat heeft me geholpen een contactverbod te verkrijgen en de autoriteiten hebben de fles in beslag genomen als bewijsmateriaal. Het bleek een zonder recept verkrijgbaar kalmeringsmiddel met verslavende werking te zijn.
Ethan verdween daarna uit mijn leven.
Toch bleef de schade voortduren – niet in mijn lichaam, maar in mijn vertrouwen.
Maandenlang werd ik midden in de nacht wakker, bang voor elk geluid, elke schaduw.
Maar langzaam begon ik te genezen.
Ik heb mijn stadswoning verkocht en ben definitief naar de villa aan het strand verhuisd – de enige plek die nog als mijn eigen plek voelde.
Elke ochtend wandel ik met een kop koffie over het strand en herinner ik mezelf eraan:
Vriendelijkheid zonder eerlijkheid is geen liefde.
Zorg zonder vrijheid is controle.”
Het is alweer drie jaar geleden.
Ik ben nu 62 jaar oud.
Ik geef een kleine yogales voor vrouwen boven de vijftig – niet om fit te worden, maar om kracht, innerlijke rust en zelfrespect te vinden.
Soms vragen mijn studenten me of ik weer in de liefde geloof.
Ik glimlach.
“Natuurlijk wel.”
Maar nu weet ik dat liefde niet zit in wat iemand je geeft, maar in wat ze je niet afnemen.”
Daarna maak ik elke avond voor het slapengaan een glas warm water klaar – met honing en kamille, en verder niets.
Ik houd het voor mijn spiegelbeeld en fluister:
« Een toast op de vrouw die eindelijk wakker werd. »
