Ik keerde terug naar mijn oude huis – klein, bescheiden, warm. Elke ochtend zet ik koffie bij het raam. Ik heb geen landhuizen of luxe nodig. Waardigheid neemt geen ruimte in beslag, maar vult alles.
Soms vragen buren me of ik wrok koester.
Nee.
Want de zwaarste straf voor iemand als Adrián was niet de gevangenis.
Het was het verliezen van de macht om te vernederen.
En dat… spreekt me totaal niet aan.
Als dit verhaal je geraakt heeft, deel het dan, laat een reactie achter en steun verhalen waarin menselijke rechtvaardigheid de waardigheid herstelt van hen die deze nooit hadden mogen verliezen.
