Elise, een stil meisje, kwam een ​​veiling van politiehonden binnen met een pot vol munten. Ze was er niet uit nieuwsgierigheid – ze wilde Oslo, de gepensioneerde politiehond die met haar overleden moeder, agente Camille Martin, had gewerkt, mee naar huis nemen. Sinds het verlies van haar moeder sprak Elise niet meer, maar ze koesterde haar lessen: diep liefhebben en nooit opgeven. Toen het bieden de € 3.000 overschreed, deed Elise stilletjes haar bod: € 52,16. Sommigen grinnikten – totdat Oslo blafte, zich losmaakte van zijn touw en recht op haar af rende, trouw naast haar blijvend. Er viel een stilte in de zaal. Ontroerd door hun band trokken de anderen zich terug uit het bieden, waardoor Elise herenigd kon worden met Oslo. Dit moment oversteeg geld: het sprak van toewijding, loyaliteit en hoop. (vervolg 👇)

Een instinct dat een vergeten waarheid onthult

Die avond bleef Oslo maar blaffen. Hij liep heen en weer voor de deur. Geïntrigeerd volgden Elise en haar vader hem. Oslo leidde hen naar een oude schuur, die  al maanden gesloten was.  Hij krabde onophoudelijk aan de deur. Binnen? Papieren, foto’s, aantekeningen…  achtergelaten door Camille.

Dit waren elementen die verband hielden met een onderzoek dat de politie te snel had afgesloten. Namen, aanwijzingen, hints.  Elises vader gaf alles door aan het politiebureau.  En dankzij Oslo  werd de zaak heropend.  De dood van Camille Martin  was misschien geen eenvoudig ongeluk.