Ze voeden hun kinderen op op een manier die haaks staat op wat ze zelf hebben meegemaakt.
Sommige ouders merken dat hun kinderen, zodra ze zelf ouders worden, een heel andere aanpak hanteren. Minder regels, meer luisteren, of juist meer structuur. Deze keuze is vaak niet onbelangrijk : het kan een weerspiegeling zijn van een verlangen om te corrigeren wat ze als tekortkomingen of excessen in hun jeugd hebben ervaren .
Ze spreken op ironische toon over hun kindertijd.
Tijdens maaltijden of gesprekken kunnen humoristische opmerkingen een dieper gevoel van onbehagen verhullen. Een sarcastische herinnering, een toespeling op straf of een gebrek aan aandacht… Deze kleine zinnetjes, met een glimlach tussendoor gesmokkeld , kunnen een behoefte aan gehoord en erkend worden uitdrukken , zonder dat men het durft te zeggen.
