Op een luxueus landgoed in de heuvels van Delhi woonde Aarav Malhotra, een jonge en charismatische industrieel. Hij was zo rijk dat niemand hem ooit ‘nee’ had gezegd.
Hij bezat bedrijven, dure auto’s, gouden horloges… maar hij had niet het enige dat geld nooit kon kopen: innerlijke rust.
Na een zeer publieke breuk met zijn verloofde was Aaravs hart versteend. Hij vertrouwde niet langer op het goede in mensen. Hij geloofde dat iedereen alleen maar op zijn geld uit was.
Dat was het moment waarop Ananya Sharma in zijn leven kwam: een 22-jarige, verlegen, welgemanierde jonge vrouw met honingkleurige ogen en een merkwaardig zachte stem.
Ze was vanuit een klein dorpje in Uttarakhand naar Delhi gekomen. Omdat ze op jonge leeftijd haar ouders had verloren, was deze baan haar redding. Het landhuis voelde als een droom voor haar: hoge plafonds, dikke tapijten, schilderijen ter waarde van miljoenen.
Maar Ananya bemoeide zich nooit met zaken die niet tot haar taken behoorden.
Ze maakte gewoon schoon, zette alles keurig op zijn plek en begroette iedereen altijd met een vriendelijke glimlach.
Aanvankelijk schonk Aarav haar niet veel aandacht.
Maar op een avond, terwijl hij alleen bij de open haard zat te eten, hoorde hij haar in de gang neuriën.
Het was een oud slaapliedje – zo’n liedje dat grootmoeders zingen om kinderen in slaap te sussen.
Haar trillende stem klonk vreemd genoeg vredig. Die nacht sliep Aarav voor het eerst in maanden diep. Een paar dagen later grapte zijn vriend:
« Broer, pas op met je nieuwe dienstmeid. Je weet nooit wat er achter een lief gezicht schuilgaat. »
Die opmerking bracht oud leed weer naar boven in Aaravs hoofd.
