Voor het eerst in jaren sprak Ethan niet als een baas, of als een miljonair. Hij sprak als een vader.
“Gisteravond… waren mijn kinderen gelukkig met jou. Ik heb ze niet meer zo gezien sinds hun moeder stierf.”
Lucia keek naar beneden en wist niet wat ze moest zeggen.
Ethan haalde diep adem.
“Als je wilt, wil ik dat je blijft. Niet alleen als werknemer. Als iemand die ik vertrouw. Als familie.”
Tranen vulden Lucia’s ogen. Ze knikte zwijgend.
Vanaf dat moment heerste er elke avond in Whitmore Mansion geen koude stilte meer, maar het warme geluid van gelach, slaapliedjes en kleine handjes die zich vastklampten aan nieuwe hoop.
En Ethan begreep uiteindelijk dat zijn grootste rijkdom niet op zijn rekeningen stond… maar in de harten van degenen die van hem hielden zonder er iets voor terug te vragen.
