Toen de klok middernacht sloeg, drong Ethan Whitmore de deuren van zijn landhuis binnen. Hij had de last van eindeloze vergaderingen, miljoenencontracten en het onberispelijke imago van de man die iedereen bewonderde, met zich meegesleept. Maar die avond was er iets anders.

De gebruikelijke stilte in huis was verdwenen. In plaats daarvan… een zacht gemompel, een rustige ademhaling en het zachte ritme van twee kleine hartjes.

Hij volgde het geluid met een frons, de trage voetstappen op het marmer. En toen bleef hij staan.

Midden in de woonkamer, onder het gouden licht van een lamp, zag ze de schoonmaakster. Ze lag vast te slapen op het tapijt, haar turquoise uniform gekreukt en haar haar los. Naast haar lagen twee tweelingbaby’s vredig te rusten. De een had een klein handje vastgeklemd aan de vinger van de vrouw; de ander, rustend op haar borst, ademde rustig, alsof het kloppen van haar hart een slaapliedje was.

Een schok van verbazing schoot door hem heen.
“Wat deed ze hier in godsnaam? Met mijn kinderen?” mompelde hij binnensmonds.

Hij werd meteen overspoeld door gedachten: ontsla haar. Bel de beveiliging. Eis een verklaring.
Maar iets hield hem tegen.

LEES VERDER OP DE VOLGENDE PAGINA 🥰💕