De wind joeg haar in het gezicht en Valentina beklom langzaam en zwaar de trappen van het notariskantoor.
Er viel niets meer te zeggen.
Zijn moeder was overleden, daarna zijn vader. En nu ook zijn stiefmoeder.
De enige persoon die haar in dat grote, koude huis hield, waar het gelach van haar geliefde en Ostap nog steeds tegen de muren weerklonk.
In de met houten panelen beklede hal, die naar oud papier en dure parfum rook, glimlachte Ostap als een goed doorvoede hond.
