Een stervende miljonair terroriseerde elke verpleegster in kamer 305, totdat één vrouw met een gebroken hart steeds weer terugkwam. Hij zag hoe zij bleef terwijl iedereen hem meed… en dat brak iets in hem. Twee weken na zijn dood verwachtten zijn miljardaire erfgenamen alles van hem, totdat zijn testament onthulde wie hij als enige had uitgekozen om te belonen.

Deel 1 — Kamer 305
In de daaropvolgende weken werd Grace Parker steeds opnieuw aan kamer 305 toegewezen.

De meeste verpleegkundigen vermeden de patiënt: meneer Victor Harrington, een bejaarde zakenman met vergevorderde kanker en de reputatie onmogelijk te zijn. Maar Grace kwam steeds vroeg en onopvallend opdagen en deed de kleine dingen die een kamer menselijker maakten: de gordijnen openen, de lakens rechtleggen, de medicijnen op het juiste moment toedienen, zijn voorhoofd afvegen als hij koorts kreeg.

Hij bedankte haar zelden. Sommige nachten sprak hij nauwelijks – hij staarde alleen maar uit het raam, als een man die de wereld in gedachten al had verlaten.

Op een avond, in de stilte van de VIP-vleugel, vroeg hij haar eindelijk, met een hese stem:
“Waarom blijf je terugkomen?”

Grace glimlachte vermoeid. “Omdat ik meer uitgeput raak van het alleen zien van iemand dan van het werk zelf.”

Hij bekeek haar achterdochtig. ‘Iedereen wil iets van me. Wat wil jij?’

Grace aarzelde, denkend aan Ethan, de vriend die haar in de steek liet toen het leven moeilijk werd, en aan hoe haar eigen pijn zinloos begon te voelen.
“Ik wil gewoon helpen,” zei ze. “En misschien… ervoor zorgen dat de pijn weer betekenis krijgt.”

Daarna veranderde kamer 305 – langzaam maar zeker. Meneer Harrington had nog steeds moeilijke dagen, maar het geschreeuw verdween en maakte plaats voor stilte, en die stilte mondde uit in een gesprek.