Ik ben 69 jaar oud. Mijn zoon stuurt me elke maand geld, maar ik ontvang nooit iets. Ik heb in het geheim zelf onderzoek gedaan en de beelden van de bewakingscamera van de bank hebben het hele gezin geschokt.
Het is vreemd. Het is al bijna een jaar geleden en ik heb nog steeds niets ontvangen. Ik ben nog steeds afhankelijk van mijn pensioen, dat nauwelijks genoeg is om van te leven.
Ik ben 69 jaar oud, en hoewel mijn jongste zoon elke maand geld op mijn rekening stort, zie ik er nooit een cent van. Ik heb in het geheim mijn eigen onderzoek gedaan… en de beelden van de bewakingscamera’s van de bank hebben mijn hele familie sprakeloos gemaakt.
Sinds het overlijden van mijn man woon ik samen met mijn oudste zoon en schoondochter in ons bescheiden landhuis.
Mijn jongste zoon, Jun, werkt in het buitenland. Sinds hij vertrokken is, belt hij me constant op en zegt hij:
« Mam, maak je geen zorgen. Ik stort elke maand geld op je rekening. Gebruik het voor je uitgaven, voor alles wat je nodig hebt. »
Die woorden stelden me gerust.
Maar het is al bijna een jaar geleden… en ik heb nog geen cent gezien. Ik leef nog steeds uitsluitend van mijn pensioen.
Telkens als ik de vraag stelde, antwoordde mijn schoondochter:
« Oma, je wordt oud… je geeft bijna niets meer uit. Wij gaan voor je zorgen. »
Het klonk goed… het klonk oprecht…
maar iets in mij was al maanden onrustig.
Op een dag besloot ik Jun te bellen.
« Zoon, is er een probleem? Waarom heb ik het geld dat je me hebt gestuurd nog niet ontvangen? »
Hij verstijfde.
Wat bedoel je met dat je niets ontvangt? Mam, ik maak de overschrijving elke maand! De bank belt me zelfs om het te bevestigen! Zou je het alsjeblieft nog eens willen controleren?
Ik had het gevoel dat al het bloed uit mijn lichaam wegvloeide.
Als hij het geld heeft overgemaakt… wie heeft het dan ontvangen?
De volgende dag ging ik naar de bank en vroeg om een bankafschrift.
De kassier bekeek het en zei zachtjes tegen me:
« Oma, het geld komt inderdaad elke maand binnen… maar dan wordt het weer opgenomen bij de geldautomaat. »
Mijn benen begaven het. Ik heb geen idee hoe een automatische versnellingsbak werkt.
Ik heb gevraagd om de camerabeelden te bekijken.
Toen ze de video startten… zakte de moed me in de schoenen.
De persoon die het geld opnam…
was mijn stiefdochter.
Zo kalm… hij haalde stapels bankbiljetten tevoorschijn… alsof het zijn eigen geld was.
Ik had alles uitgeprint:
screenshots, video’s, bankafschrift.
Die avond riep ik mijn zoon en schoondochter aan tafel.
Ik legde de papieren voor hen neer.
Dit is het geld dat Jun me stuurde…
gedurende een jaar.
Maar ik heb er geen cent van gezien.
Kijk… hier is het bewijs.
Mijn oudste zoon opende het bestand.
Toen hij het beeld van zijn vrouw op het scherm zag… werd hij woedend.
Met een gebroken stem vroeg hij haar:
Klopt dat?
Ben jij dat echt?
Mijn stiefdochter zakte op haar knieën en begon onbedaarlijk te huilen.
Vergeef me, moeder… Vergeef me, mijn liefste…
Ik was verblind door hebzucht. Ik zag hoeveel Jun je stuurde, en ik dacht dat je het geld voor hem bewaarde, voor het geval hij terugkwam…
En we hadden het zo moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen!
Daarom heb ik het gedaan… daarom heb ik het geld gepakt…
Zijn woorden hebben me meer pijn gedaan dan wat dan ook.
Niet vanwege het geld…
maar vanwege het verraad.
Mijn zoon sloeg woedend met zijn vuist op tafel.
« Je hebt mijn moeder mishandeld! Hoe kun je zoiets doen? »
Ik greep hem bij zijn arm, in tranen.
Rustig aan, mijn zoon. Geld is vervangbaar.
Maar als een gezin uit elkaar wordt gerukt… geneest die wond nooit.
Ik vraag je maar één ding:
wees eerlijk.
Laat geld niet vernietigen wat je het meest dierbaar is.
Het werd muisstil in het hele huis.
