Ze staat op voor zonsopgang.
Terwijl velen nog slapen, kan zij de vochtige aarde al ruiken en de koele ochtendbries voelen.
Haar verweerde handen vertellen verhalen over werk, regen en zon, goede en zware dagen.
Ze draagt geen chic uniform en werkt niet in een kantoor met airconditioning.
Maar het zijn haar handen die het eten produceren dat op onze tafels terechtkomt.
En toch kijken weinigen naar haar, weinigen begroeten haar.
