Ze noemde zichzelf zijn moeder – maar hij wist wie hem werkelijk had opgevoed

Acht jaar geleden, op een stormachtige nacht, werd een peuter met de naam Max achtergelaten bij de deur van het kindertehuis waar ik werkte.

Hij had niets anders bij zich dan een doorweekte teddybeer en een hartverscheurend briefje. Zijn grote, plechtige ogen bleven me bij.

Pogingen om zijn biologische moeder te vinden leverden niets op: ze was simpelweg verdwenen.

Na maanden zoeken adopteerde ik hem, met de belofte hem de liefde en stabiliteit te geven die hem was ontzegd.