Omdat ze er voor iedereen willen zijn, hebben vriendelijke mensen de neiging om zich te veel te verspreiden, door te jongleren met familie, collega’s en sociale verplichtingen. De prijs die ze betalen? Ze missen de tijd en energie om de diepe en duurzame banden op te bouwen die ware vriendschap vereist.
6. Hun vriendelijkheid wordt ten onrechte aangezien voor zwakte.
Helaas kan constante vriendelijkheid verkeerd worden geïnterpreteerd als passiviteit of naïviteit. Hun aanwezigheid wordt misschien gewaardeerd, maar ze worden niet altijd gezien als betrouwbaar, sterk of invloedrijk. Hierdoor blijven ze in de categorie ‘prettige kennissen’ vallen in plaats van vertrouwde vrienden.
7. Ze verbergen een deel van zichzelf.
Soms wordt vriendelijkheid een masker. Door altijd vriendelijk te willen zijn, onderdrukken ze de minder “acceptabele” aspecten van zichzelf: woede, verdriet, excentriciteiten, zelfs passies. Maar vriendschap gedijt op authenticiteit. Zonder zichzelf volledig te onthullen, krijgen anderen nooit de kans om echt dichter bij zichzelf te komen.
